‘Vrees dat mijn zoon gevaarlijk wordt’

Angelique Bergsma is bang dat door bezuinigingen en decentralisatie hulp en expertise voor haar zonen met ADHD zal wegvallen.

Angelique Bergsma is moeder van twee kinderen die beiden ADHD hebben en van wie er een ook autistisch is. Foto Sake Elzinga

Eigenlijk wist ze meteen na zijn geboorte al dat er iets mis was met Robbin, zegt Angelique Bergsma uit Deventer. „Hij fladderde met zijn armpjes, maar de kraamhulp zei dat het wel weg zou trekken.” Dat deed het niet. Er kwamen angsten bij, overgevoeligheid voor geluid en andere prikkels, driftbuien. „Als ik met hem in de kinderwagen buiten liep en er kwam een bus langs, dan was hij niet meer te bedaren. Er kwam ook een fase dat alles rood moest zijn. Als er een blauw bekertje bij zijn rode bordje stond raakte hij volledig in paniek.” Robbin is nu 8 jaar oud, en gediagnosticeerd met autisme, ADHD en een groot verschil tussen zijn verbale en praktische intelligentie – hij sprak niet voor hij bijna drie was.

Robbin is onder behandeling bij een kinderpsychiater van de jeugd-GGZ. De diagnose was een bevestiging van Bergsma’s vermoedens, en om die reden welkom, maar het was tegelijkertijd slechts het begin. Van de zoektocht naar een goede school, naar de juiste behandeling. Daarvoor zal Bergsma kennis nodig hebben van gespecialiseerde jeugdpsychiaters en -gedragswetenschappers. Of die kennis nog voorhanden is, wanneer de gemeente vanaf 2015 alle jeugdzorg gaat uitvoeren, daar ligt ze ’s nachts wel eens wakker van. Op dit moment speelt bijvoorbeeld de vraag of Robbin van het speciale basisonderwijs naar het speciale onderwijs mag. „Hij is elke dag als hij van school komt zó agressief. Niet op school, daar zegt hij niets, daar verstijft hij. Maar hier zegt hij tegen mij: ik snij je keel door. Ik weet dat hij dan bedoelt: help mam, ik raak in paniek, maar toch. Op een speciale school is er meer aandacht voor zijn sociaal-emotionele ontwikkeling. Daar herkennen ze dat verstijven voor wat het is: onderdrukte paniek. Ik ben bang dat hij straks echt gevaarlijk wordt voor zijn omgeving, en alsnog in een instelling geplaatst moet worden. Dat wil ik niet.

Ook voor haar jongere zoon heeft Bergsma hulp nodig. Renzo is 6 jaar, en heeft ernstige ADHD. „Hij is niet alleen druk, maar ook sociaal heel onhandig. Hij wordt nooit door vriendjes uitgenodigd, is heel eenzaam. Vorig jaar zei hij me: als dit elke dag zo gaat, wil ik niet meer leven. Dan hoeft het voor mij niet meer.” Het was de GGZ-psychiater die ook Robbin behandelt die op het idee kwam Renzo naar de Lindehout te sturen, een naschoolse behandeling waar hij leer hoe hij met andere kinderen moet omgaan. „Ik hoop dat daar ook na 2015 nog geld voor is.”