Netflix denkt te weten wat ik wil gaan zien

Beerekamps persoonlijke Netflix-pagina

Vanochtend in alle vroegte kreeg ik een mailtje van Netflix dat ze in Nederland online zijn gegaan. Omdat ik al zo lang uitkijk naar dit moment – onbeperkt films en series kijken van hoge kwaliteit – ben ik meteen lid geworden. De eerste indruk valt een beetje tegen.

Om te beginnen waren er technische problemen. Ik heb geen smart tv of Xbox, dus kan ik alleen kijken op mijn iPad en laptop. In tegenstelling tot eerdere berichten lijkt er geen limiet te zijn aan het aantal apparaten per huishouden waarmee je kijken mag, in mijn geval dus twee. De app werkt uitstekend, de laptop gaf echter een foutmelding en de Nederlandsentelefonische klantenservice werkt alleen ’s middags en in de vooravond. Maar ik kon wel 24 uur per etmaal in het Engels chatten met de klantenservice. Jesus kon me niet helpen: het programma Silverlight blokkeert als je op een bedrijfscomputer wil kijken zonder speciale toestemming.

Netflix wil ook meteen van mij weten welke vijf films of series uit een tamelijk beperkt rijtje ik leuk vind. Daar gaan adviezen op gebaseerd worden, dus moet ik zorgvuldig kiezen: het worden Homeland, Midnight in Parisen Alles is liefde, en omdat ik wil weten wat het aanbod aan documentaires en Nederlandse speelfilms is, ook De Heineken ontvoering en Food Inc. De ellende is dat het systeem nu voor mij begint na te denken. Ik krijg allerlei tips aangeboden die op deze titels zouden lijken. Maar een eenvoudige alfabetische catalogus of zelfs handige lijst op genre ontbreekt. Wel kun je onder arthouse een groot aantal priegelige filmaffiches bekijken, vooral van oude Woody Allen-films. De documentaires zijn nogal Discovery-achtig, naast veel TED-lezingen.

De Nederlandse oogst is ook tamelijk beperkt: vrijwel het volledige oeuvre van Steven de Jong en Reinout Oerlemans plus alle Carry Slee-films. En steeds maar weer dat geduw van films die me worden opgedrongen, alsof ik niet zelf zou kunnen kiezen.

In Amerika verwierf Netflix een goede reputatie onder cinefielen door het grote aanbod aan klassieke films en meer gespecialiseerde titels dan je vroeger in de gemiddelde videotheek kon vinden. Maar hoe moet je die vinden in dit rommelzootje? Ik ontdek The Good, the Bad and the Ugly (Sergio Leone, 1968) in een relatief lange restauratieversie (179 minuten, 2003). Er is een handvol oude Oscarwinnaars, maar klassiek Hollywood ontbreekt totaal. Franse en Italiaanse titels zijn schaars, en worden altijd in het Engels aangegeven, zodat je pas bij aanklikken ontdekt dat The Killing de Amerikaanse remake betreft en The Bridge het Deense origineel.

Nee, echte filmliefde kan ik nog niet ontdekken in het algoritmisch gegenereerde stelsel van op de consument toegesneden kijktips. Het doet een beetje denken aan mijn teleurstelling toen ik begin jaren 80 voor het eerst een videotheek betrad. Ik trof daar een raar allegaartje aan van vaak verre van adequate genreaanduidingen en een penozeachtig type achter de toonbank. Toen ik de beschikbaarheid van enkele titels op hem uitprobeerde, keek hij me glazig aan: „Is het dan niet genoeg wat hier staat?”

Er kwamen later betere videotheken, maar de hoop dat je Netflix daarmee zou kunnen vergelijken, moet ik vooralsnog even uitstellen.