Met de sigaar in de vuist

Will Smith (links) en Jeff Goldblum hebben de wereld van de ondergang gered in Independence Day (1996).

Daar komen ze. Mannen van stavast. Dat zie je zo. Ze lopen als opgeschoten pubers die doen alsof ze wat langer en breder zijn dan in werkelijkheid. Armen ietsje van het lichaam bungelend. Benen losjes voor zich uit schoppend. Soepel in de heupen. Overwinningssigaar tussen duim en wijsvinger. Achter hen staat de wereld in brand. Er zijn steden verwoest, ruimteschepen aan gort geschoten en deze twee zijn de helden van de dag.

Een onvoorzien duo: Jeff Goldblum, de colablikjes recyclende schaaknerd (rechts) en Will Smith, een durfal van een piloot (links). Regisseur Roland Emmerich heeft ze pas een half uur voor het einde van Independence Day (1996) bij elkaar gebracht. De widescreen-wereld op de achtergrond is vaag en wazig. Daar is geen gevaar meer te verwachten. Alleen deze twee kerels staan viriel overeind. Nog even en hun gezichten vullen het hele beeld.

Dit shot aan het einde van Independence Day beviel Emmerich zo goed dat hij een vergelijkbaar beeld op de poster van zijn nieuwste film White House Down zette, die deze week in roulatie gaat. Weer twee mannen, eentje zwart en eentje blank. Weer een onverwacht koppel. De een (Jamie Foxx) is president van de Verenigde Staten, de ander (Channing Tatum) een politieman. De buitenaardse wezens zijn vervangen door terroristen, momenteel de engste ‘aliens’ die Hollywood zich kan voorstellen.

Roland Emmerich houdt ervan om in zijn films dingen te laten ontploffen. Hij is het kind dat de blokkentoren omgooit: met een stampvoetend megamonster in Godzilla (1998), apocalyptische vloedgolven in The Day after Tomorrow (2004) of aardbevingen, tsunami's en lava in 2012 (2009). Alles moet kapot. En altijd zijn er die onwaarschijnlijke helden die nipt ontkomen. Ze komen op ons af terwijl de wereld brandt, openscheurt, onderloopt, explodeert. De helden van Emmerich: zo willen wij in onze dromen ook zijn.

Dana Linssen