Crematie

In de nacht van maandag op dinsdag ging ik veel te laat naar bed: omstreeks half drie. Ik viel als een blok in slaap en in de morgen had ik een vreemde droom. Ik zou naar een belangrijke redactiebijeenkomst over de toekomst van NRC Handelsblad gaan, maar daar aangekomen bleek dat we eerst een crematieplechtigheid moesten bijwonen voor ene heer Putnam, de directeur van het Deventer Dagblad. Dat duurde uren en waarom? Ik had nooit van de man gehoord en mij was niets bekend van een band tussen de twee kranten.

Ik kreeg, zoals gebruikelijk in dromen, geen antwoord op mijn vragen. Maar hoe bizar een droom ook is, je probeert er toch een betekenis aan te geven. Misschien was er een verband met mijn activiteiten van vóór half drie. Nee, wees niet bang voor indiscrete ontboezemingen, want het antwoord is banaal: ik zat toen te kijken naar Nadal-Djokovic, de finale van de US Open in New York.

Het was niet mijn bedoeling geweest die partij uit te kijken, want ik vermoedde dat Nadal gemakkelijk zou winnen. Kort na elven zette ik de tv aan om alleen een indruk te krijgen, maar al snel werd ik meegesleurd in de stroom van weergaloze slagenwisselingen. Er was zelfs één rally van 54 slagen, waarin de spelers elkaar als roofdieren van de ene hoek naar de andere opjoegen. Djokovic triomfeerde uiteindelijk en vierde het moment alsof hij de partij gewonnen had, terwijl het publiek op de stoelen klom.

Deze finale zou drie uur en twintig minuten duren. Dat komt wel ongeveer overeen met de duur van de crematie van de heer Putnam. De slagenwisselingen waren vergelijkbaar met de toespraken in het crematorium en die lange, verzengende rally zou je kunnen zien als het moment waarop de kist in de vlammen verdween. Maar voor wie stond die merkwaardige meneer Putnam? Waarom moest juist hij in deze nacht gecremeerd worden?

Was Putnam de symbolische gestalte van Djokovic? Per slot van rekening was die niet bestand gebleken tegen de formidabele Nadal, die als een jonge god over de baan danste, alsof hij nooit een zware knieblessure had gehad. Het wordt steeds duidelijker dat Nadal maar één tegenstander heeft van wie hij kan verliezen: zijn lichaam. Verder is hij onkwetsbaar.

Zijn niveau was in de eerste set zo onbegrijpelijk hoog dat Djokovic toen al moet hebben vermoed: ik ga dit verliezen. Hij kon alleen op zijn beste momenten met Nadal wedijveren. Onder diens druk bleef hij veel fouten (unforced errors) maken en zodra hij even terugviel, werd hij overklast, zoals in de vierde en laatste set toen hij instortte.

Toch geloof ik niet dat we op deze US Open van Djokovic afscheid hebben genomen. Misschien wel van Roger Federer als absolute topspeler. Hij is zijn accuratesse en zelfvertrouwen kwijt en verliest van spelers, zoals Robredo op de US Open, die hij vroeger wegvaagde. Voor de topdrie – Djokovic, Nadal, Murray – lijkt hij geen grote bedreiging meer.

Dus Federer was Putnam? Ik houd er ernstig rekening mee. Maar het kan ook dat Putnam uit meerdere personen was samengesteld. Tijdens de live-reportage van de US Open kwamen ook enkele oude beroemdheden in beeld, zoals Sean Connery en Rod Laver. Ik schrok van ze, vooral van Connery, inmiddels 83 jaar oud. Hij zag er humeurig, grauw en afgeleefd uit. Ze hadden hem als celebrity een mooi plekje gegeven, maar hij vond er eigenlijk geen bal meer aan.

You Only Live Once.