Column

Arjen van Veelen Gigolo worden

Je moet denken aan fotobijschriften als: ‘Onderdanige huismama die overdag werkt als advocate en met hakjes en al goed genomen wil worden’, of gewoon: ‘volle, geile moeder’, en dan mag je de plaatjes er zelf bij bedenken.

Ik was op de website gigolowor- den.nl. Hier draaide het om de vraag: ‘Waarom seks hebben zonder dat je betaald krijgt?’ Je kon als man, begreep ik, van je hobby je werk maken.

Ik zal je eerlijk vertellen wat ik er deed. Een poosje geleden zag ik een sticker op een lantarenpaal met het oproepje ‘GIGOLO WORDEN’. En toen dacht ik: hé, misschien iets voor mij, opeens heb je het – nee, grapje, fláuw; ik dacht natuurlijk aan een journalistiek verantwoord stukje over de vraag of in crisistijd meer mannen gigolo worden.

Nee grapje, ik dacht gewoon aan een smeuïg stukje. En zo zat ik onlangs op het terras van Grand Café de Balie in Amsterdam, tegenover Guiseppe Cartago, internetondernemer en oprichter van het bureau Private Men, Hospitality & Companion Services For Women.

Hij was de man achter de stickers. Het was ook zijn idee, trouwens, om in dit keurige etablissement af te spreken. Hij was 33 jaar, zou het neefje van Obama kunnen zijn, grijze trui met V-hals. Soms gebruikte hij woorden als ‘fok deze shit’, dan weer ging het over de spiritualiteit van Deepak Chopra of over het boek The 4-Hour Workweek van Timothy Ferriss. Een gevarieerd gesprek.

(En ja, klopt, in crisistijd worden mannen eerder gigolo. Ga maar na, zei Guiseppe, je verdient al snel 150 tot 200 euro per uur).

Guiseppe groeide op in een eenoudergezin, waar soms geen geld was voor boter op brood. Tot zijn eenentwintigste was hij maagd, te verlegen voor seks. Tot hij zich ging verdiepen in de vrouwelijke psyche, via boeken, trainingen, een toneelopleiding. En uiteindelijk, zei hij, werd hij zo bedreven in het versieren, dat vrouwen bereid bleken te betalen om bij hem te zijn – dan is het een kleine stap.

Het ging erom hoe je ze vangt, leerde ik, niet om hoe je ze opeet.

Hij noemde het liever ‘gezelschapsheer’ dan gigolo.

Zelf deed hij dit werk niet meer. Wel verzorgde hij nu trainingen in „stijl en etiquette”. Zijn bureau Private Men moest je zien als een gentlemen’s club van de 21ste eeuw, voor mannen die zich „exclusief in de markt willen zetten”. Er waren nu eenentwintig leden die zich in deze kunst verdiepten. Ze hielden regelmatig clubavonden. Het ging niet alleen om de seks.

Die stickers en die website moest ik vergeten, dat was een ideetje van een zakenpartner uit de opstartfase, je bent ondernemer en probeert eens wat; hij zou die links verwijderen.

Via zijn softwarebedrijf had Guiseppe een ‘passief inkomen’ – geld zonder gedoe. Daarnaast was hij ‘succescoach’. Dit was het informatietijdperk, zei hij, en je kunt worden wat je maar wilt. Waar het om draait in het leven – naast liefde en geluk – is het doorbreken van je ‘limiting beliefs’.

Die overpeinzing geef ik u allen graag mee.