Column

Obama, hierbij mijn bijdrage...

Middenin alle oorlogstaal onderstrepen westerse leiders steeds dat de enige oplossing voor Syrië een diplomatieke oplossing is. Niet vechten tot de een of andere rebellengroep Damascus verovert (even aangenomen dat Assads regime op een gegeven moment valt). Geneefse conferentie is het toverwoord, met Amerika en Rusland, en Europese en Arabische landen en Syrische regimemensen (als die maar niet Assad heten), en oppositie, en nog een hoop anderen die vinden dat ze erbij horen. Maar het valt op dat westerse landen Iran er niet bij willen hebben. Terwijl dat land toch, als doorslaggevende wapen- en andere steunleverancier van Assad, een hoofdrolspeler in het drama is. Maar ja, in het Westen is Iran wegens zijn vermeende atoombomplannen haast nog melaatser dan het Syrische regime.

Ikzelf ben tegen een strafexpeditie tegen het Syrische regime zoals die nu dreigt, als die een oplossing van de huidige crisis niet dichterbij brengt. En ik heb nog geen enkele aanwijzing gezien dat de Amerikaanse president Obama wat dat betreft baanbrekende ideeën heeft. Maar ik ben het ook eens met degenen die betogen dat je niet maar niks kunt blijven doen terwijl Syrische partijen en buitenlandse hulptroepen aan beide zijden elkaar afmaken. Dus, Obama, hierbij mijn bijdrage.

Ik wil een grote deal met het Iraanse leiderschap voorstellen die in één klap twee problemen oplost. Amerika berust in het Iraanse uraniumverrijkingsprogramma, natuurlijk met extra controles en zo. En in ruil voor deze baanbrekende concessie dwingt Iran Assads regime om een akkoord met de oppositie te sluiten. Onwaarschijnlijk, zult u zeggen. Zeker, maar niet uitgesloten. Want de omstandigheden in Teheran zijn enigszins gewijzigd. Niet alleen probeert de nieuwe president Rouhani een gematigder stempel te zetten, ook heeft juist Assads inzet van chemische wapens die tot Obama’s dreigen met een strafexpeditie heeft geleid, in Teheran de steun voor zijn regime aangetast.

Iran is een fervent tegenstander van chemische wapens sinds het in de jaren tachtig zelf doelwit was van Saddam Husseins gifgas. Rouhani liet zich er nog niet duidelijk over uit wie volgens hem voor de Syrische gifgasaanval verantwoordelijk is. Maar de invloedrijke ex-president Rafsanjani, van wiens coterie Rouhani deel uitmaakt, beschuldigde vorige week onomwonden Assads regime. Intussen regent het verzoenende boodschappen uit Teheran. Minister van Buitenlandse Zaken Zarif ontkende dat Iran de Holocaust ontkent: „De man die dat leek te ontkennen [Ahmadinejad] is nu weg”, meldde hij op Facebook. En opperste leider Khamenei, de man die altijd nee zegt, zwijgt.

Nou, Obama?

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt op deze plek iedere dinsdag de feiten van de hypes.