Brandweerman werpt met gemak wat danseressen over de schouder

De voorstelling Brand! van De Châtel sur place Foto Sigel Eschkol

‘Hoort dit er ook bij?’ Een jongetje in het publiek snapt er niets van. Vuur, rook, vlammen, grote spuiten en veel water had hij verwacht bij de locatievoorstelling Brand! Maar danseressen die flirterig om zes stoere Rotterdamse brandweermannen cirkelen? Nou, nee. En erg leuk vindt hij het ook niet.

Een klein meisje denkt daar anders over. Op afstand – de voorstelling wordt gespeeld op een groot parkeerterrein op de Kop van Zuid – begint ze de choreografie te kopiëren. Zij voelt weer niet zo veel voor die grote brandweerauto’s, die aan het begin op prachtig pompeuze operamuziek en strak in formatie het terrein zijn opgereden.

Met Brand!, gemaakt voor de Wereld Haven Dagen, heeft Krisztina de Châtel een vervolg gemaakt op Zooi uit 2005, dat zij creëerde met en voor Amsterdamse vuilnismannen. De voorstelling volgt in zowel vorm als inhoud het stramien van Zooi: een ontmoeting van twee werelden, van stoere kracht tegenover elegante beheersing, van mannen tegenover vrouwen, mens tegenover (en met) machine. Dat laatste levert de mooiste momenten op: nietige mensjes die het opnemen tegen knalrode, grote, grommende voertuigen. Ook als de brandweermannen met achteloos gemak danseressen over de schouder werpen – dat daar niet meer mee is gedaan! – krijgt de ontmoeting even iets prikkelends. Maar al komt het fluks gebluste autobrandje, met vooral rook, in de buurt, ook in overdrachtelijke zin ontbreekt het in Brand! aan vuur.

Samen met beeldend kunstenaar Wouter Klein Velderman smeedt De Châtel plannen voor een volgend project, met stratenmakers. Onder het publiek in Rotterdam dacht men meer aan iets met militairen, pantservoertuigen en veel tanks.