Column

Syriërs waaien niet

Ik logeerde bij mijn moeder in Velp, een dorp met een hoge concentratie eenzame dames op leeftijd die allemaal verlegen zitten om een praatje. Het kleine nieuws heeft er een hoge omloopsnelheid. Zo hoorde ik dat er bij mevrouw A. sinds kort een echte Syriër verbleef, een hele aardige uit Aleppo.

Wat vond ik daar nou toch van, vroeg mijn bron, een lieve schat die ik al mijn halve leven ken als ‘oma Ans’.

Eigenlijk niets, behalve dan dat ik me afvroeg hoe die Syriër in godsnaam in Velp was terecht gekomen. Oma Ans hield het op „gewiekstheid”, want hij was bij haar vriendin A. met de neus in de spreekwoordelijke boter gevallen.

„Ze is dol op hem.”

Tegen haar had ze gezegd dat hij was komen „aanwaaien”, maar oma Ans wist wel beter: Syriërs waaien niet. Haar vriendin had hem gewoon gevonden op de trappen voor Chinees Restaurant Blue Lotus, waar hij met grote treurige ogen voor zich uit had zitten staren. In Amsterdam negeren ze zo’n geval, maar in Velp beginnen ze als je het treft zo maar een praatje.

De Syriër sloeg aan op de vraag „Are you sad?” en bevond zich een uur later tot zijn eigen verbazing terug aan de dis bij mevrouw A. in de Parkstraat, waar Nasi Goreng met appelmoes en vanillevla toe werd geserveerd.

Van het een kwam het ander en nu zat hij daar al twee weken. Mevrouw A. had hem zelfs meegenomen naar de yogaclub, waar hij met open armen was ontvangen. De dagen er na bracht hij onkruid wiedend door in de voor- en achtertuinen van kennissen.

Maar mijn bron had haar twijfels.

Kwam ‘Sammy’, zoals de Syriër inmiddels liefkozend werd genoemd, wel echt uit Aleppo? Of was het stiekem gewoon een verdwaalde Turk? Wat waren zijn bedoelingen? Kon ik er niet eens naar kijken?

Een dag later trof ik hem in een achtertuin waar hij op verzoek de druivenstruik inspecteerde. Voor zover ik het kon inschatten was hij inderdaad een Syriër uit Aleppo, als je een Syrisch paspoort hebt, ben je voor mij een Syriër, maar de vraag hoe hij in Velp was beland bleef onbeantwoord. Hij was al wel behoorlijk ingeburgerd. Zijn lievelingseten was „Domino Pizza”.

De laatste stand van zaken is dat het hele ellendige vluchtverhaal er inmiddels is uitgepeuterd en dat de dames volgende week met hem asiel gaan aanvragen, een procedure waar ze alle vertrouwen in hebben.