Luisteren als nieuwsgierige duinkonijnen

Festival op Vlieland schittert met Nile Rodgers & Chic in intieme eilandsfeer

Aan het water, in de duinen: overal op Vlieland zijn optredens tijdens het ITGWO-festival. Hier de Britse zanger Ethan Johns op het bospodium Naar Buiten. Foto Olivier Middendorp

Het hoogtepunt van deze editie van Into The Great Wide Open (ITGWO) op Vlieland stond eigenlijk tevoren al vast. De komst van Nile Rodgers & Chic naar het waddeneiland was een stunt. Even leek het nog mis te gaan toen de hit-reus en zijn entourage klaar stonden in hun stralend witte pakken en het geluid niet meewerkte. Na enige vertraging zette de gitarist/bandleider zich over zijn frustratie heen en beloofde dat hij zich desnoods zou laten arresteren wegens overtreding van de avondklok, want we hadden recht op zijn complete hit-repertoire. En hij hield woord. Acht muzikanten inclusief twee fantastische zangeressen speelden de bekende nummers, met respect voor het oorspronkelijke minimalisme: We Are Family, Le Freak en Good Times, plus alle hits die hij schreef voor artiesten als Madonna en David Bowie. Zo kreeg Bowie’s Let’s Dance een getergde soul-uitvoering met zang van de drummer. Na afloop liet Rodgers zich lang en dankbaar toejuichen door de 6.000 man bij het hoofdpodium.

Hoop, vertrouwen en geloof in de toekomst zijn de waarden waar ITGWO om lijkt te draaien. Het vierdaagse festival met slechts 6.000 bezoekers op Vlieland, wordt gehouden op locaties waar water, bomen en duinen het natuurlijke decor vormen. De sfeer is intiem en gemoedelijk. Het publiek verplaatst zich lopend of per fiets, en komt onderweg een spontaan optreden tegen op een boot in de haven, van bijvoorbeeld Claw Boys Claw of Tangerine. Men kijkt tijdens optredens uit op zee, of

zit voor het podium in een kuil in het bos, als nieuwsgierige konijnen.

Muzikaal optimisme sprak uit de optredens van de Nederlandse Jacco Gardner en de Schotse Rachel Sermanni; Gardner speelde zijn neo-psychedelica gekleed in een verwassen ITGWO-vrijwilligersshirt. Sermanni zong grillige patronen en memoreerde haar dagen als straatmuzikant in Amsterdam, waar mensen haar geen geld maar muffins gaven. Nu zijn beiden doorgedrongen tot het festival.

De vitaliteit van rapgroep Fakkelbrigade van Sticks en Rico (beiden ex-Opgezwolle), dat een week op het eiland had gebivakkeerd om nieuwe nummers te schrijven, werd ondersteund door ronkende beats. De vier rappers sprongen door elkaar over het podium en zweepten de toeschouwers op tot samenzang. En niet zomaar wat zingen, maar, zoals Sticks opdroeg, ‘vanuit de tenen’.

Optimisme spreekt ook na dertig jaar nog vanzelf bij een optreden van het Amsterdamse Claw Boys Claw waar zanger Peter Te Bos bij het eerste nummer al tussen het publiek verdween. Zijn band klinkt ondertussen alleen nog maar intenser, met John Cameron als een vitale versie van Jimmy Page, die zijn gitaar geselde tot er repeterende riffs uit knetterden. Soms ging de hoop verscholen achter donkere zonnebrillen, zoals bij de Amerikaanse Allah-Las, die deze zomer op ongeveer ieder festival te zien waren. Troef van de door sixties beïnvloede rockliedjes is de stem van zanger Miles Michaud, die galmt als een kelder maar met zijn scherpe rand de luisteraar bij de les houdt.

Hoop was noodzaak voor Valerie June, de zangeres met lange dreadlocks uit Memphis, Tennessee die door folk-invloeden verzachte bluessongs speelt. Ze memoreerde de kwellingen van haar – Afrikaans-Amerikaanse – geschiedenis met een zangstem die iedere bocht in de Mississippi lijkt te volgen. ITGWO combineert bekendere namen met onbekend talent. The Revival Hour is een nieuw project van DM Stith wiens ijle stijl hier veranderde in rock die loeide als een duivelsuitdrijving. Maar de muziek, uitgevoerd door muzikanten van Sufjan Stevens, werd dooraderd met subtielere elementen zodat een eigenzinnig soort psychedelica ontstond.

Sommige muzikanten moesten diep graven voor optimisme. De Britse kunstenaar/zanger Keaton Henson bijvoorbeeld. Zijn aantreden in het dorpskerkje was een van de opmerkelijkste concerten: omdat de 24-jarige Henson met zijn openlijk beleden emotie zelden optreedt door podiumvrees; omdat er een menigte was uitgerukt die makkelijk Paradiso kon vullen, en van buiten tegen de ramen klom om een glimp van de schuwe kunstenaar op te vangen. Tussen de bomen was die avond ook grote toeloop voor de Australische Josef Salvat die zijn nummers soepel wist te vertalen naar opwindende dance. Salvat was zichtbaar geraakt door het reacties van het uitgelaten dansen publiek.

Dat het festival investeert in de toekomst spreekt behalve uit de programmering ook uit de samenstelling van het publiek op dit als familiefestival gepresenteerde evenement: vooralsnog is ITGWO het enige meerdaagse popfestival waar je af en toe wordt aangereden door een buggy.