Eindelijk iemand om mee te spelen

Sommige kinderen maken moeilijk vriendjes Bijvoorbeeld omdat ze ADHD hebben of autistisch zijn Een speciale website helpt hen én hun ouders

Déjan (l) en Tycho (r) en tweeling Mike en Luke (erachter) kennen elkaar via mijnkameraadje.nl Foto Ilvy Njiokiktjien

Redacteur onderwijs

De vorige keer dat ze afspraken hadden ze thuis wat rondgehangen. „Dat was best leuk”, zegt Tycho Leeuwrik (12 jaar). „Maar het was geen 100 procent, ongeveer 20 procent.” Vandaag is het wel weer 100 procent. Samen met zijn vriendje Luke (10 jaar) springt hij buiten in de tuin druk op een trampoline. In de lucht maken ze karatebewegingen.

Tycho speelt vandaag bij Luke van Vliet, in Heerhugowaard. De tweelingbroer van Luke heeft ook een vriendje te spelen vandaag: Déjan Tromp (9). Luke en Mike kennen de andere jongens uit dezelfde stad via mijnkameraadje.nl, een site waar, zo luidt de openingstekst, ouders een échte vriend kunnen vinden voor hun kind.

De site is vooral bedoeld voor kinderen die moeilijk contact leggen doordat ze bijvoorbeeld een stoornis hebben, zoals autisme of ADHD, of verlegen zijn of gepest worden. Zo’n 700 kinderen hebben sinds de oprichting in maart een profiel aangemaakt. Of eigenlijk: hun ouders hebben een profiel aangemaakt, met daarin de naam van hun kind, de leeftijd, woonplaats en een aantal hobby’s. Uit veiligheidsoverweging is het niet de bedoeling dat kinderen zelf gaan surfen, dat moeten ze samen met hun ouders doen, zegt oprichter van de site en zelfstandig ambulant gezinsbegeleider Hans Konijn.

Dagelijks spreekt Konijn kinderen die niemand hebben om mee te spelen. Speciale kinderen zitten vaak op een speciale school, legt hij uit. Die scholen liggen veelal buiten de stad of het dorp waar de kinderen wonen. Daardoor zijn ze laat thuis, en missen ze de afspraakjes die gemaakt worden op het schoolplein in de buurt. En eigen klasgenootjes wonen meestal te ver weg om mee af te spreken. „En dus zitten de kinderen om 16.00 uur ’s middag alleen thuis.”

Moeilijk contact leggen

Maar kinderen met een stoornis vinden het ook moeilijk om contact te leggen, zegt Konijn. Ze kunnen angstig zijn en erg teruggetrokken, sommige kinderen willen koste wat ’t kost zelf de regie houden en altijd bepalen welk spelletje er gespeeld wordt. Andere hebben totaal geen geduld en kunnen slecht tegen hun verlies. Het zorgt ervoor dat ‘gewone’ kinderen afhaken.

Een lidmaatschap is de eerste twee weken gratis, daarna betalen ouders per half jaar 22 euro. „Geen commercieel bedrag”, vindt Konijn. „Maar een vergoeding voor de kosten van het beheren en onderhouden van de site.” Ton Leeuwrik, de vader van Tycho, vindt het op jaarbasis „best veel geld”. Tycho is het daar niet mee eens. Vanaf de trampoline, hoog in de lucht, schreeuwt hij: „Het is het helemaal waard, hoor pap.”

Is het niet gek; ouders die een vriendje zoeken voor hun kind? Nee, zegt pedagoog Bas Levering, hoofdredacteur van Pedagogiek in Praktijk Magazine. Hij vergelijkt het met de huwelijksmarkt. Toen de datingsites net opkwamen, moesten we ook even wennen, zegt hij. „Nu is het compleet geaccepteerd én het werkt.”

Kinderen zijn hard, heel hard

Tycho voelt zich „sterk” bij Luke, vertelt hij. Al hijgend vanaf de trampoline: „Hier huil ik niet zo snel.” Tycho is autistisch en dyslectisch. „Hij kan slecht met zijn emoties omgaan en is snel hysterisch”, zegt vader Ton Leeuwrik. „Kinderen vinden hem daarom soms stom en negeren hem. Dat is heel hard, maar kinderen zijn hard.”

Luke is omgekeerd ook blij met Tycho. Hij noemt hem „heel grappig”. En het doet hem goed dat hij zelf een vriend heeft gevonden, zegt zijn moeder Rebecca van Lieshout. Luke heeft ADHD, hij is impulsief en niet zo tactvol, zegt ze. „Op de kleuterschool voelde Luke zich snel bedreigd, dan deelde hij rap een klap uit.” Daar maak je geen vrienden mee. Nu heeft Luke medicijnen en gaat het „veel beter”. Toch heeft hij geen rijen vrienden. „De pesterijen van vroeger hebben hem onzeker gemaakt”, zegt Van Lieshout. „Hij heeft een negatief zelfbeeld.”

Waarom werkt het tussen Tycho en Luke zo goed? „Ik denk dat ze een gedeelde noemer hebben: ze zijn allebei gepest en daar hebben ze het wel eens samen over”, zegt Van Lieshout.

De ouders van de kinderen uit Heerhugowaard zitten in de tuin naast de trampoline. Zo ziet Hans Konijn het het liefst: ouders die de speeldates begeleiden. De afspraken moeten heel goed aansluiten bij de behoeftes van de kinderen. Dat geldt zeker voor autistische kinderen. Die moet je een gestructureerde middag aanbieden, anders raken ze van slag. „Dus we voetballen een uurtje, daarna drinken we limonade en vervolgens nemen we weer afscheid.”