De onzichtbaarheid van roze ouderen

Human Doc:

Oud Roze

Nederland 2,22.55-00.00

Vaak zijn ze onzichtbaar in de samenleving en ook in de zorg: homoseksuele (‘roze’) ouderen. In deze film van Eveline van Dijck vertellen ze over hun leven. De meesten trouwden, stichtten een gezin en moesten de schijn ophouden. Anderen vonden op latere leeftijd de liefde van hun leven. In De Roze Salon van Humanitas vinden deze ouderen sinds een paar jaar steun en gezelligheid, en vertellen ze elkaar hun levensverhaal. Jan vertelt dat hij in de jaren zestig vijftien jaar een homoseksuele relatie had met iemand die werkte bij de rechterlijke macht en om die reden niet met zijn partner in het openbaar kon verschijnen. Nadat het uit was, ging hij drie jaar lang in psychotherapie omdat hij dacht een verkeerde keuze te hebben gemaakt. Snel daarna ontmoette hij, op zijn zevenendertigste, een vrouw met twee jonge kinderen. Na acht jaar gingen zij uit elkaar – de therapie noch zijn vriendin bleken hem ‘genezen’ te hebben. Vervolgens ontmoette Jan Sjef en zij zijn inmiddels 26 jaar samen, waarvan 6 jaar getrouwd.

Volgens Giny ten Brummelhuis, projectleider bij Humanitas, zijn de mensen die De Roze Salon bezoeken slechts het topje van de ijsberg. De meeste oude homo’s blijven liever in de kast, uit angst te worden afgewezen, uitgescholden of bespuugd. „Vele ouderen gaan in de kast, in de kist.”