Misverstand

De stokebrand is geblust. Louis van Gaal en Wesley Sneijder zijn samen uit het misverstand getreden. Wesley is weer international en Louis geniet mateloos na van zijn autoritair aangescherpt zelfbeeld.

In Huis ter Duin zei de bondscoach met overslaande stem dat hij zou juichen als Sneijder een eerste keer de bal afpakt. „Want zonder bal spelen hoort er ook bij.” Louis liet even horen hoe hij zou juichen. Een soortement oerkreet. Er zat geen spat vreugde in.

Toneelstukje.

Zou er echt niets blijven hangen van de animositeit tussen Sneijder en Van Gaal? Bij de speler van Galatasaray moet zich de voorbije maanden een hoop gekrenkte trots hebben opgestapeld. Aanvoerdersband afgenomen, niet geselecteerd voor de interland tegen Portugal, voor de kwalificatiewedstrijden tegen Estland en Andorra ook weer overbodig.

Zelfs als bankzitter.

Van Gaal ging in de media behoorlijk ver in zijn dedain voor de lamentabele conditie van de Utrechter. Van niet fit genoeg voor Oranje tot gewoon niet fit te krijgen.

Toerist in Turkije, tout court.

Na de blessure van Georginio Wijnaldum werd Sneijder alsnog aan de selectie toegevoegd. En nadat Rafael van der Vaart was uitgevallen wenkte zelfs de basis. De bondscoach bleef zuinig in zijn commentaar, maar niet in zijn demonstratieve vergevingsgezindheid. Je zag hem denken: waar vind je nog een leermeester die zo onafhankelijk en verrassend durft te zijn als ik, Louis van Gaal.

Wesley dacht vriendelijk mee.

Binnen de kortste keren begon hij aan een publieke biecht. „Er was wel iets losgemaakt. Het doet pijn als je niet geselecteerd wordt voor het Nederlands elftal. Ik was inderdaad niet topfit. Maar het kan snel gaan in het voetbal. Zo ben je er niet bij, zo kun je spelen. Niemand moet zich nog zorgen maken over zijn fysieke conditie. En de motivatie heb ik altijd uit mezelf gehaald.”

Zonnige riedel.

Nee, Sneijder stond niet als een donderwolk op het oefenveld en ook in zijn praatjes met de pers lag geen bodem van rancune. Hij leek eerder het jongetje dat naar de kermis in het dorp mag dan een door vernedering geplaagde Fremdkörper.

Druipend van begrip en liefde voor de baas.

Terwijl hij toch geen meeloper is bij Oranje. Er staan twee WK’s achter zijn naam en zijn conduitestaat bestrijkt ruim een decennium. Dan mag je rekenen op een minimum aan egards, ook in mindere dagen.

Kennelijk zit er geen gram aanleg tot oppositie bij de huidige selectie internationals. Keurige, lieve jongens die met twee woorden spreken en niet smakken aan tafel.

Ik probeer me voor te stellen hoe het zou gegaan zijn als destijds Van Hanegem, Suurbier of Haan van de ene dag op de andere uit de selectie van Oranje zou zijn verbannen. De bestorming van de Bastille was klein bier. Nu hoorde ik Rafael van der Vaart zeggen dat Wesley dolgelukkig is dat hij mee naar Estland mag.

Dolgelukkige zielen worden geen wereldkampioen. Maar dat weet de bondscoach zelf ook. Louis is zich reeds subtiel aan het indekken voor tegenvallende resultaten in Brazilië. De verkondiging dat hij een clubman is en als bondscoach een zwaar offer brengt, was geen losse flodder. Het was beredeneerde rekenkunde.

Louis van Gaal is trouwens niet de enige die grote namen uit de selectie durft te weren. Bert van Marwijk ging hem voor. Het is niet alleen maar moed. Het kan ook behoorlijk schadevrij verlopen omdat in Nederland een hoop talent rondloopt. En Wesley Sneijder is nu ook weer geen Lionel Messi of Cristiano Ronaldo.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.