‘Het ongeluk was een trauma voor mij’

„Hij danste bij dezelfde salsavereniging als ik. Ik vond hem een beetje een mafkees, hij had altijd allerlei vriendinnen. Hij was zo’n man die zomaar de intiemste details met je wilde bespreken. Maar toen raakten we echt aan de praat tijdens een muziekfestival. We hadden zo’n leuk gesprek, ik raakte van hem onder de indruk. Hij was zo vrolijk, zo extravert. Ik heb met niemand zo gelachen als met hem. Hij kon heerlijk dansen, hij was een echte knuffelbeer.

„Maar op een ander niveau pasten we niet bij elkaar. Ik ben rustig, Nico niet, hij springt van de hak op de tak. Hij lijkt heel open, maar dat is hij alleen tot op een bepaalde hoogte. Hij zei dingen als: ‘Ik weet hoe ik met vrouwen moet omgaan.’ Maar dan zei ik: ‘Je gaat niet ‘met vrouwen’ om. Je gaat met mij om.’ Ik zocht naar een dieper contact dan hij aan kon.

„Op een dag zei hij tegen me: ‘Het is te intens met jou. Als ik verder ga in deze relatie moet ik in therapie en dat wil ik niet.’ We vroegen ons af of we wel met elkaar verder moesten gaan, maar besloten het toch nog een kans te geven. Omdat we elkaar zo leuk vonden.

„En toen was er dat ongeluk tijdens het Grachtenfestival, waarbij mijn zwager om het leven kwam. Nico kende hem nauwelijks, dus hij verloor niemand. Maar ik verloor heel veel, want ik heb een diepe band met mijn zus. Haar rouw was mijn rouw. Het ongeluk was traumatisch voor mij. Uiteindelijk was onze relatie hiervoor niet sterk genoeg en koos hij voor zichzelf. Ik was boos dat hij wegging, maar ik kon het wel begrijpen. Ik wist in mijn hart dat het goed was dat hij ging.

„Ik kijk met een glimlach terug op mijn tijd met hem. Hij was geen man die naast mij stond, maar is een mooi mens. Ik gun hem al het geluk. Hij heeft nu al jaren dezelfde vriendin. En ik heb een goede relatie met mezelf. Ik heb niet altijd een man nodig om compleet te zijn.”

Renate van der Zee