Een hikje van de aarde

Ik merk het meteen vanmorgen. Een aardbeving. Het hoort erbij als je in Tokio woont. Ik stop met waar ik mee bezig ben. Mijn hoofd een beetje omhoog zodat ik beter kan luisteren. De rug wat rechter. Het lichaam waakzaam maar niet gespannen.

Soms arriveert een aardbeving als een klap. Dan schrik je je rot. Maar gewoonlijk voel je een beving van verre aankomen. Een golf die steeds dichterbij komt.

Als het een zware is, lijkt het een beetje op een aandenderende vrachttrein. Je voelt het ritmisch schudden van de aarde, de ramen trillen, je hoort een angstaanjagend gerommel dat bij je is voordat je tot drie kunt tellen. Soms gedraagt een aardbeving zich geniepiger.

Eerst wat zachte bevingen die elkaar met korte tussenpozen opvolgen. Net als de kleine golfjes op een Nederlands zandstrand. Maar sneller na elkaar. Je armen op je bureau voelen het. De lampenkap schommelt. Je luistert. Steeds meer golfjes. En dan de zware golf die je volledig overrompeld. Dingen vallen om. Er is een enorm lawaai. Het gerommel van de woedende aarde vermengd met het gekreun van wringende muren en het kabaal van naar beneden vallende dingen. Stof in de lucht. Licht dat uitgaat.

Vanmorgen lijkt het zo’n beving. Ik voel steeds meer kleine golfjes die voortdurend zwaarder worden, met alsmaar kortere tussenpozen. Een crescendo op weg naar de explosieve climax. Ik bereid me voor op de grote golf.

Er kan niets op mijn hoofd vallen, zo heb ik mijn kantoor ingericht. Kan er wat van mijn bureau afvallen? Ik kijk er snel naar. Nee, alles in orde. Ik ben een beetje gespannen nu, klaar voor de grote klap en het lawaai. Maar ineens houdt het op. Geen zware golf. Geen lawaai. Geen climax. De beving is voorbij.

Ik zet de tv aan en kijk naar de officiële aankondigingen op Twitter. Waar was het epicentrum? Hoe zwaar was het? Hoe groot is het getroffen gebied? Is er schade? Zijn er gewonden? Doden? Moet ik me voorbereiden op een drukke periode?

De informatiebalk met aardbevingsnieuws staat al boven in beeld. Het programma van nationale zender NHK wordt onderbroken. Een nieuwslezer verschijnt. Dat betekent dat het een zware beving is.

NHK-nieuwslezers krijgen speciale training. Ze mogen niet te rustig overkomen, maar ook niet paniekerig. Ze praten op zo’n manier dat mensen voelen dat het menens is, maar toch rustig blijven.

Een kaart toont het getroffen gebied. Cijfers laten zien hoe elk gebied de aardbeving heeft ervaren. De schaal van Richter geeft de energie weer die een aardbeving afgeeft. Maar de Japanse schaal, die van nul naar zeven loopt, toont de gevolgen.

Tokio staat vol drieën en vieren. Dat laat borden rammelen en losstaande dingen zoals lampen omvallen. Niet echt zwaar.

Ik blijf het nieuws volgen. Treinen lopen weer. Gevaar voor een tsunami is er niet. Geen ‘onregelmatigheden’ bij kerncentrales, zegt de nieuwslezer, die al snel weer weg is. Dan verdwijnt ook de informatiebalk met aardbevingsnieuws. De aarde heeft even gehikt. Het leven gaat weer door.