Brandwonden bij een kind vreten ook aan de ouders

Foto Hollandse Hoogte

Als jonge kinderen ernstige brandwonden oplopen, is dat niet alleen traumatisch voor het kind. Anderhalf jaar na het ongeval, heeft in één op de vijf getroffen gezinnen ten minste één ouder nog last van posttraumatische stressreacties.

Dat concludeert pedagoge Anne Bakker die dinsdag in Utrecht promoveerde op een onderzoek naar de uitwerking op de ouders van zo’n ongeval bij kleine kinderen. Goede ondersteuning en nazorg voor het hele gezin zijn volgens haar van groot belang. Die moeten gericht zijn op het reduceren van stressklachten en het informeren over de mogelijke gevolgen van deze ingrijpende gebeurtenissen bij ouders en kind.

Jaarlijks worden ongeveer 3.000 kinderen tot 20 jaar met brandwonden in ziekenhuizen behandeld. Bij ruim 250 kinderen zijn de verwondingen zo ernstig dat opname in een brandwondencentrum nodig is. Bijna 30 procent van deze kinderen is jonger dan vier en meestal het slachtoffer van hete koffie of thee. Op die leeftijd kan zo’n ongeluk desastreuze gevolgen hebben, want de huid is nog dun. Zelfs een kopje hete thee kan zeer ernstige brandwonden over een groot deel van het lichaam veroorzaken.

Over de gevolgen hiervan interviewde Bakker de ouders van 193 baby’s, peuters en kleuters die in de drie Nederlandse en vier Belgische brandwondencentra waren opgenomen.

In de eerste weken na het ongeval waren de reacties het heftigst. Angst dat het kind niet zou overleven, schuldgevoelens en boosheid leidden bij bijna alle moeders en ruim driekwart van de vaders tot posttraumatische stressreacties. Bij de helft van de moeders en een kwart van de vaders waren die zodanig dat professionele hulp aangewezen was.

Bij een volgende ronde interviews, anderhalf jaar na het ongeval, bleek dat deze symptomen bij een groot deel van de ouders afgenomen waren. Niettemin vertoonde in één op de vijf gezinnen minimaal één ouder ze nog steeds. De herinnering aan het ongeluk blijft hun parten spelen, evenals schuldgevoelens. Ook hebben ze vaak de neiging om gesprekken over het ongeluk en zijn gevolgen uit de weg te gaan.

Dat deze problemen hardnekkig kunnen zijn, bleek uit interviews met een andere groep ouders elf jaar na het ongeval. Vooral de omvang van de littekens bleek de kans op blijvende psychische problemen te bepalen. Huup Dassen