Column

Wit, zwart of crème. Maar zeker geen roze

Het heeft iets geruststellends om te lezen over de extravagante levensstijl van Amerikaanse sterren. Het is bijna als snacken: je kan je er een beetje aan ergeren, een beetje aan laven en je bent het zo weer vergeten.

Dit keer las ik over de baby van Kim Kardashian en Kanye West (zij is een realitysoapster, hij een rapper). De eerste controverse rond hun kersverse baby draaide om haar naam: ze heet North. North West. Haar naam is dus een windrichting, een vliegtuigmaatschappij, een route die bonkige zeemannen kunnen nemen. Ik vond het enig – je zou ze er bijna van verdenken dat ze het na wat hasjmuffins rollend over de grond hebben bedacht („Wacht… Go West! Nee, nee, Wild West! Of Key West!”). Nu las ik over de garderobe van North: die is behoorlijk uitgekiend. Ze draagt enkel de kleuren wit, zwart en crème. Roze is uit den boze.

Nu vind ik het wel verfrissend om een meisjesbaby niet meteen in glimmende, zuurstokroze praaljurken en hoofdtooien te hijsen – dat obligate roze kan iets bijzonder vermoeiends hebben, en is bovendien weinig creatief (al doen sommige ouders het misschien enkel om dat pijnlijke „Aaaah, wat een lief…. Ehm. Jongetje?”-moment te vermijden). Ik vond echter de keuze voor louter wit, zwart en crème wel wat beperkend. Het deed me denken aan een stel waar ik een keer op bezoek was. Zij hadden hun hele huis ingericht in zwart-wit, op zo’n secuur doorgevoerde manier dat het bij binnenkomst leek of iemand de kleur uit het beeld had weggedraaid (en je je in de villa van een Bond-slechterik bevond). Op een gegeven moment hadden ze besloten een hond te nemen. Ze zochten uiteraard net zo lang door tot ze een zwart-witte hadden gevonden, en uiteindelijk vonden ze het geschikte ras – niet alleen omdat ie zwart-wit was, maar omdat er ook exemplaren bij zaten die uitgevoerd waren met een zwartgekleurde anus. Want stel je voor – zo’n blinkende, blozende anus, die zich als een oplichtend roze sterretje door je steriele zwart-witte interieur beweegt! Een uitkomst, dat er ook zwarte anussen blijken te bestaan.

Het maakt toch iets in me los, waarschijnlijk aangespoord door de kant van mij die nooit een kleurenthema voor een huis of baby zou bedenken, laat staan zich er aan zou kunnen houden. Ik verheug me stiekem op het moment dat blijkt dat een hond of een baby zich niks aantrekt van zijn of haar gestylde omgeving, en gewoon doet wat baby’s en honden goed kunnen: een trefzeker geel plasje over het witte langharige tapijt. En een vol overgave uitgebraakte stroom groene babykots, pardoes over een verfijnd, crèmekleurig rompertje.