Deze familie doet alsof het 1986 is - iPad en mobiel de deur uit: heeft dat zin?

Blair McMillan en Morgan. Still van The Toronto Sun

De man op de foto hierboven is 26. Met zijn kortgeknipte haar aan de voor- en een lang matje aan de achterkant van zijn hoofd is hij een opvallende verschijning. Nu althans - in de jaren tachtig was hij niemand opgevallen. Maar hij doet dan ook alsof het 1986 is.

Blair McMillan woont met zijn gezin in het plaatsje Guelph, Canada:


View Larger Map

McMillan en zijn gezin gebruiken geen Google maps om de weg te vinden, maar een papieren kaart. Mobiele telefoons, internet, computers, dure koffiemachines en digitale televisie zijn de deur uit gegaan. Matje, snor, baseballtrui en andere hippe fashion items uit de eighties zijn juist in huis gehaald. Een jaar lang, tot april 2014, spelen Blair McMillan, zijn vriendin Morgan en de twee kinderen McMillan dat het 1986 is.

Ze spelen nu buiten in plaats van binnen achter de computer. Google is vervangen door een vintage encyclopedie. Online bankieren is vervangen door in de rij staan bij de bank. Instagrammen is vervangen door echte filmrollen met sfeer, en series zijn vervangen door boeken.

De McMillans lezen nu meer. Still van The Toronto Sun

In de tijdmachine

Blair McMillan bedacht het experiment toen hij gealarmeerd raakte door het gedrag van zijn kinderen, Denton van 2 en Trey van 5. Zijn oudste zoon wilde vooral op de iPad spelen, mooi weer interesseerde hem niet meer. En dus wilde McMillan eens zien hoe opvoeden zou zijn zonder al die gadgets. Hij koos voor het jaar 1986, waarin hij en zijn vriendin werden geboren. Zo zouden zijn kinderen even opgroeien zoals hij destijds.

Nu dragen Blair én zijn zoons een matje - “professioneel van voren, feestelijk van achteren”, zegt McMillan er grappend over - om de ervaring zo levendig mogelijk te maken. Mensen die in het huis komen, moeten ook allemaal hun apparaten inleveren.

The Toronto Sun maakte een reportage over de familie, die je hier kunt bekijken.

Is dat nou echt zo moeilijk?

Is het nou echt zo moeilijk, het opgeven van al die dingen waar we zo aan gewend zijn? Of valt het allemaal wel mee als de mobiele telefoon in de prullenbak is verdwenen?

Alleen nog bellen met de vaste telefoon bij de McMillans. Still van The Toronto Sun

De McMillans vonden het niet meteen makkelijk. Facebook deleten viel Morgan moeilijk, Blair mist de muziek van zijn favoriete bands, die hij niet op casettebandjes heeft weten te vinden. En dan de telefoon: het gemis daarvan voelde in eerste instantie als een soort fantoompijn. Blair voelde steeds zijn telefoon in zijn zak trillen, terwijl die al dagen weg was.

Nu vindt hij het wel fijn om soms onbereikbaar te zijn. Om direct contact met mensen te hebben in plaats van via een apparaat. De kinderen spelen nu wel eindelijk buiten. ‘s Ochtends luistert de familie nu radio, ontbijten ze samen, spelen de kinderen in de achtertuin met de hond.

Heeft het zin?

Maar hun gedrag eist ook al zijn tol. Blair verloor een zakenpartner omdat hij per se op een ouderwetse manier met hem wilde werken. Hij kon wel met hem faxen of afspreken, maar mailen, smsen, mobiel bellen - dat kon niet. En dat vinden sommigen dan ook een onnodige vertraging.

Want is het nodig? Al die nostalgie, het idee dat de tijd beter was toen kinderen thuiskwamen met gaten in de broek van het buitenspelen en korstjes op de knieën van het vallen? Was het toen beter? En zelfs àls dat zo was, heeft het dan wel zin om nog te doen alsof die tijd terug te halen is? Geef uw mening hieronder, in de comments.