Muziek kun je geen baan noemen

De mysterieuze band Money debuteerde onlangs met het album Shadow of Heaven Vrijdag staan ze op Into The Great Wide Open Voor frontman Jamie Lee is muziek maken niet genoeg: „Ik wil risico’s nemen”

De band Money, met links in het midden de kussende zanger Jamie Lee. Foto Julien Bourgeois

Medewerker muziek

Het optreden van de band Money uit Manchester, onlangs op het Best Kept Secret-festival in Hilvarenbeek, liet een opmerkelijk contrast zien tussen hun hunkerende soft-rock en de presentatie van de muzikanten. Eerst speelt de band ingetogen. Na een paar nummers verandert het beeld: de muzikanten rukten op tot de rand van het podium, de zanger, naakt tot aan zijn broekriem, springt rond met bezwerende gebaren en de muziek kolkt bedwelmend om de hoofden van het publiek. Gitaren echoën langdurig, terwijl de drums met vilt worden beroerd.

De presentatie was uitdagend – maar niet op de bekende manier. Andere muzikanten willen het publiek uitdagen en opjutten, maar hier provoceerde voorman Jamie Lee vooral zichzelf. Escapades bovenop geluidsboxen, onverwachte omhelzingen met het publiek: muziek maken is niet genoeg, er moet ook risico genomen worden.

Zijn band Money, die vrijdag te zien is op de vijfde editie van het alternatieve popfestival Into The Great Wide Open op Vlieland, debuteerde onlangs met de cd The Shadow Of Heaven. Op het album staan melancholische ballades aan de piano, gitaarpartijen die zich als onweerswolken opstapelen en Lee die zijn huilstem laat galmen.

Hoe toegankelijk ook, Money heeft zich tot nog toe nadrukkelijk van de muziekindustrie gedistantieerd: optredens werden gegeven in galeries of kerken, in combinatie met performances en voorleessessies. Bovendien deed voorman Lee van zich spreken met prikkelende uitspraken over religie en zijn eigen homoseksualiteit, en stak Money z’n debuutsingle in een hoesje met daarop een naaktfoto van Lee zelf.

Vanuit de trein tussen Manchester en Londen belt Jamie Lee (25) om te vertellen over de achtergrond van Money. Over de muziek is hij terughoudend. „We zijn alweer bezig met de volgende cd, deze nummers zijn voor ons al oud.” Hij vindt dat de band de cd beter had kunnen opnemen ná al het touren: „Dan hadden we meer zelfvertrouwen gehad. Dat had de nummers stoerder gemaakt.”

De zanger lijkt niet van plan de twijfel aan het eigen kunnen te verbloemen. Hun cd is goed, „maar had beter gekund”. De voornaamste verdienste van de cd is, vindt hij, dat deze „in conceptuele zin geslaagd is”. „De cd zegt iets over de manier waarop mensen tegenwoordig in het leven staan. Kijk maar naar de titel, Shadow Of Heaven. Ik denk dat we als mens steeds meer vooruitgang maken, in techniek, gezondheid, leefomstandigheden. Het scheelt niet veel of we zijn onsterfelijk.”

Praktisch buiten de maatschappij

Aan de andere kant hebben de meeste mensen God afgezworen en geloven we niet meer in een leven na de dood, zegt Lee. „Als we doodgaan is het afgelopen, eind van het verhaal. Dus tot we die onsterfelijkheid bereikt hebben, leven we in de schaduw van de hemel.”

Een van de nummers op de cd verwijst naar dat onderwerp: ‘So Long (God Is Dead)’. Hoe staat hij zelf tegenover de afwezigheid van een hiernamaals? „Voor mij is het anders. Voor mij is voortbestaan geen doel. Ik ben eigenlijk al dood, voor mij is het leven sowieso een bonus.” Hij hakkelt even. „Ik wil er verder niet te veel over zeggen. Maar ik heb onlangs een ervaring gehad waardoor ik het anders ben gaan zien. Ik sta praktisch gezien buiten de maatschappij. Ik heb geen baan, want muziek kun je geen baan noemen. En ik hou me met heel andere dingen bezig dan de meeste mensen. Ik wil risico’s nemen, ik wil verder gaan dan alle anderen. Tijdens onze optredens, bijvoorbeeld, in confrontaties, met het publiek en met elkaar. Die confrontatie kan gewelddadig zijn, of liefdevol.”

Hij is op weg naar Londen, waar zijn ouders wonen. Maar Manchester, de stad waar al eerder tegendraadse bands als The Smiths, Stone Roses, Oasis en New Order vandaan kwamen, noemt hij de ideale omgeving om muziek te maken. „De mensen daar hechten ook niet al te veel waarde aan het leven. Dat onderwerp interesseert ze niet. Ze gaan daardoor verder, durven veel. Ze drinken ook meer.” Hij lacht. „Niet het drinken zelf spreekt me aan, het is de onverschrokkenheid van de mensen. Daar hou ik van. Daar neem ik graag een voorbeeld aan.”

The Shadow Of Heaven is verschenen bij PIAS. Money speelt aanstaande vrijdag op Into The Great Wide Open, op Vlieland.