Lachen en huilen om de getatoeëerde klasse

Sonja en René klagen in ‘Camping Powned.’

Al in de eerste aflevering van Pauw & Witteman (VARA), op de dag af zeven jaar geleden, mochten boze Utrechters vertellen wat voor martelingen ze bedacht hadden voor de man die hun kinderen zou hebben misbruikt.

Maar de tijd staat niet stil. Gisteren zaten in hetzelfde programma enkele trillende inwoners van Deventer, die de bekende pedofiel Marthijn Uittenbogaard (niet praktiserend, nooit veroordeeld voor misbruik) een ijsje hadden zien eten in hun stad. Met armen over elkaar en verbeten hoofden vonden ze dat alleen op zijn gedachten al de doodstraf moest staan, die ze best zelf zouden willen uitvoeren. Voor de goede zaak hadden ze wel tien jaar gevangenis over.

Hun stadgenoot Özcan Akyol, schrijver van Turkse afkomst en met een crimineel verleden, maakte zich terecht zorgen over onze beschaving. Eerder op de avond had PowNews een man gevonden die elke pedo van een flat wilde gooien.

De sharia wordt in Nederland dus onbewust bepleit door de blanke getatoeëerde klasse. Bij PowNed zijn ze er gek op, getuige ook de eerste aflevering van een opmerkelijke realityserie. In Camping PowNed begeleidt verslaggever Rutger Castricum zes gezinnen, die al jaren geen geld meer hebben voor vakantie, naar een camping in de Auvergne. Hij wil ze daar proberen „sterker te maken”, zegt hij in de voice-over.

Het programma is dus onder meer een satire op al die hulpprogramma’s, waarin arme sloebers voortdurend hun dankbaarheid moeten tonen aan de televisiemensen en in ruil daarvoor verregaande bemoeienis van allerlei adviseurs en hulpverleners moeten tolereren.

Camping Powned is ook een vet aangezette comedy, waarin de Tokkies en hun drogredenen van slachtofferschap voortdurend worden uitgelachen. Ze knopen zichzelf op, maar worden wel een handje geholpen door de productie. Die stopt ze vol met pannenkoeken en hamburgers, maar onthoudt ze essentiële goederen als zoute drop, zachte bolletjes, frikandellen en shag. Daardoor ontstaat er een opstand, die goed uitgelegd kan worden als ondankbaarheid.

Ook al kun je enige manipulatie vermoeden, de kanttekeningen bij uitkeringsafhankelijkheid komen hard aan. René en Sonja hadden van de productie voor de busreis in een hotel mogen slapen, maar vonden dat niet luxe genoeg. Sonja denkt er niet over om bij de plantsoenendienst te werken. Al bij de ochtendkoffie steekt ze een joint op.

Ook een dankbaar onderwerp is het failliete ondernemersechtpaar Martijn en Rasha. Ze hebben geen cent meer en eten van de voedselbank, maar houden er nog wel een buitenlandse au pair op na. Die kunnen ze zich veroorloven („hooguit 300 euro per maand”) omdat ze „ervoor kiezen niet te roken”.

Het zijn fantastisch gecaste personages, Rutgers campinggasten. Dirk en zijn hypernerveuze vrouw Margreet bijvoorbeeld. Hij kon de hypotheek niet meer betalen, deed een greep in de kas van de hengelsportvereniging, begon een wietplantage en heeft nu 180.000 euro schuld. Een echte ondernemer, vindt Rutger, maar waarom neemt hij dan nu zo weinig initiatief? „Ja”, zegt Dirk, „daar heb je gewoon een raak punt.”

We gaan nog heel veel plezier beleven aan deze serie. Volgende week arriveert de mental coach. Maar we gaan ook discussiëren of dit de werkelijkheid is of een stiekeme uitzending in de zendtijd politieke partijen voor de VVD. Ik neig naar het eerste.