Column

Gênante luxe

Eens in de zoveel maanden, en altijd weer totaal onverwacht, krijg ik een paar honderd euro op mijn rekening bijgeschreven. Kinderbijslag. Een staatsschouderklopje voor succesvolle voortplanting. Het precieze bedrag weet ik niet eens. Het is in elk geval niet astronomisch. Net voldoende om twee keer goed van uit eten te gaan, of een loodgieter van te betalen, wat we dan meestal ook doen.

Ik verbaas me een beetje over die regeling. Het is crisis, en ik hoor voortdurend van gezinnen die ‘de eindjes aan elkaar moeten knopen’, en toch gaat die kinderbijslag nu omlaag. Ik zal daar niets van merken. Ik zou het zelfs volstrekt niet opmerken als die kinderbonus ineens niet meer gestort werd. En let wel: ik ben niet stinkend rijk. Sterker nog, ik ben werkzaam in de wereld van het geschreven woord, en die verkeert in een akelige crisis.

Als zelfs ik die kinderbijslag al als een lichtelijk gênante luxe ervaar, hoe moet dat dan zijn met mensen die drie of vier keer modaal verdienen?

Op Twitter zag ik diverse grachtengordelbewoners deze week uitroepen dat ze dat geld niet hoeven en liever aan de armen geven. Nou Rutte, hier is die uitgestoken hand vanuit de samenleving. Pak aan. Maak in hemelsnaam die kinderbijslag inkomensafhankelijk. Ja, je bent natuurlijk bang voor weer een nivelleringsfiasco en Marx Rutte-chocoletters, maar dit is anders. Dit is taxez-nous op z’n Hollands.

Gelijktijdig met het verlagen van die kinderbijslag werden links en rechts gouden en platina boeken uitgereikt. Leuk natuurlijk, voor auteurs als René van der Grijp, Peter Buwalda, Herman Koch en Dan Brown, maar dat extra promotiemomentje hebben hun boeken echt niet nodig. Het lijkt me een lichtelijk gênante luxe, zo’n schouderklopje terwijl heel het boekenvak rondom je in crisis verkeert.

Die crisis komt voor een groot deel voort uit de immense aandacht die naar de top-10-lijsten en bestsellers gaat en waardoor alles wat geen massa’s aanspreekt meteen verdwijnt in de marge.

Daar ligt een taak voor de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB), zou je zeggen. Die kan het promotiebudget toch beter inzetten voor werk van schrijvers die ‘de eindjes aan elkaar moeten knopen’ dan voor wat toch al uitstekend verkoopt?

Nee, dat zeg ik niet voor mezelf. Dat zeg ik voor schrijvers die papier en inkt moeten kopen van hun kinderbijslag. Laat het CPNB voor die boeken eens een malle award bedenken en het bijbehorende ‘mediamomentje’ ritselen.

Zo bestaan er vast meer overbodige beloningen. Taxez-nous. Stort je kinderbijslag terug. Geef je gouden boekjes door aan winkeldochterschrijvers.