‘Die falsetstem werd mijn handelsmerk’

Frankie Valli

Hij was de frontman van The Four Seasons, maar Frankie Valli werd vooral bekend dankzij de titelsong uit de film Grease. ‘Ik werd een popzanger tegen wil en dank.’

Frankie Valli, geboren als Francesco Castelluccio in Newark, New Jersey viert dit jaar zijn zestigjarig artiestenjubileum. De musical Jersey Boys geeft een goed beeld van zijn jaren met The Four Seasons en hits als Sherry en Big girls don’t cry, vindt hij. Maar, zegt hij er nadrukkelijk bij, er moet nog een tweede deel komen dat zijn solosucces met het titelnummer uit de film Grease (1978) behandelt. De 79-jarige zanger blaakt van levenslust; een serie flitsinterviews ter promotie van Jersey Boys combineerde hij onlangs met twee uitverkochte concerten in de Londense Royal Albert Hall.

Meneer Valli, hoe komt het toch dat Italiaanse Amerikanen vaak zo mooi kunnen zingen?

„Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar mijn vader voedde mij op met operaplaten van Enrico Caruso. Als kind was ik altijd aan het zingen. Ik probeerde favoriete zangers na te doen. Mijn moeder had een prachtige, hoge stem. Als ze me riep, hoorde ik haar van een kilometer afstand. Toen ik mijn falsetstem ontdekte, had ik geen microfoon nodig om mezelf verstaanbaar te maken. Die falset werd mijn handelsmerk.”

The Four Seasons brachten hun platen uit op Veejay en Motown, eigenlijk zwarte labels. Maakte u het onderscheid tussen blanke en zwarte muziek?

„Jazz was mijn grote liefde. In de New Yorkse club Birdland zag ik voor een dollar de grootste jazzmuzikanten en bigbands, vanuit de coulissen waar je als minderjarige werd toegelaten. De meeste jazzmuzikanten waren zwart, maar mijn favoriete zanger was Frank Sinatra en mijn favoriete groep The Four Freshmen. Die waren blank, dus je zou kunnen zeggen dat ik het beste van twee werelden heb meegekregen. Toen ik het liedje My mother’s eyes voor een impresario zong, mocht ik gelijk naar New York om een plaatje op te nemen. Ik werd een popzanger tegen wil en dank.”

Stond het succes van The Four Seasons onder druk toen de Beatlemania zich aandiende in Amerika?

„Ik was een groot Beatlesfan. In 1963 kocht ik hun single Please please me en liet die horen aan onze producer Bob Crewe. Best aardig, vond hij, maar wij konden beter. Achteraf is het goed dat we ons eigen materiaal bleven zingen. De Beatles zouden ons van de markt geveegd hebben als we hun liedjes hadden vertolkt. Ze waren anders dan alle anderen; daarom waren ze zo goed.”

U treedt nog bijna elke avond op. Hoe houdt u dat vol?

„Mijn stem is mijn instrument. Of je nu falset zingt of bariton, de stembanden hebben verzorging nodig. Gezond leven is mijn geheim. Zangers zouden een voorbeeld moeten nemen aan koperblazers, die hun instrument elke avond poetsen en goed opbergen in een beschermende koffer.”

Can’t take my eyes off of you en Beggin’ bestaan nu ook in disco- en danceversies. Had u een goed oor voor tijdloze liedjes?

„Het waren buitenissige nummers in het rock-’n-rolltijdperk. Wij geloofden in wat we deden, ook als het tegen de stroom in ging. Ik denk dat die nummers nog steeds tot de verbeelding spreken omdat ze niet aan een bepaalde trend gebonden zijn.”