Alleen tussen zes planken ga ik hier weg

Gerard woont permanent in een huisje in tuinpark Rust en Vreugd in Amsterdam. Zonder elektriciteit of douche. Foto’s Nico te laak

In de kantine van tuinpark Rust en Vreugd in Amsterdam worden vandaag rozenblaadjes gegeten. Klaverbloemen, paardenbloemen en zevenblad. Allemaal vers geplukt door de ‘ecoploeg’ van het complex.

Gerard (55) : „Dat proberen we de jeugd een beetje bij te brengen. Respect voor de natuur. Respect voor de dieren. Dat is de bedoeling van dit hele park. Je hoeft niet heel strak te leven, je kan het gewoon allemaal laten groeien. Ja hoor, dat mag. Wanneer het echt een woestenij wordt krijg je een aanschrijving van het bestuur. Dan komen we radicaal met een bosmaaier door je tuin.”

Gerard woont permanent op het tuinpark, ook in de winter. ’s Ochtends en ’s avonds controleert hij het terrein. „In de winter gaat het erom dat je weet wie er op het terrein is. Om 22 uur gaan de hekken dicht, en dan zit ik hier alleen. Zalig. Ik hoop dat het seizoen gauw afgelopen is, dan heb ik weer zeven hectare voor mezelf. Ik ga hier alleen weg tussen zes planken.”

Hij neemt een slok Euroshopper bier en gaat zitten onder een plastic partytent aan de achterkant van zijn huisje. De houten gevel staat vol met rood en geel geschilderde teksten. House of pain, staat er onder andere.

„Ja, dat is nog van het Halloweenfeest dat we ieder jaar geven. Iedereen mag er zijn handtekening op schrijven. Volgend jaar wil ik er een nieuwe achterwand in gooien, daarom laat ik het maar zo.”

Gerard heeft een tuin waar alles mag groeien. Het gras komt tot aan de knieën. Er hangt een plastic slang in een boom, twee benen van een etalagepop steken uit een put. Middenin staat een elektrische grasmaaier. „Die wil ik helemaal niet hebben hier, maar ik moet dat ding repareren. Ik knip geen gras, ik pluk gras. Alles mag hier groeien, maar er komt geen plastic in mijn tuin.”

Binnen staat een houtkachel waar Gerard ook op kookt. „Dat hout kap ik zelf. Ik heb al mijn diploma’s: voor bosmaaier en kettingzaag, maar ook mijn EHBO-diploma.”

Er is geen elektriciteit en geen douche. Wel een koelkast op gas, maar „er heeft een rat zich dwars door de kabels gevreten dus die doet het niet meer”. Op het aanrecht staat de afwas van de vorige dag. Boven zijn zelfgetimmerde bed hangen waxinelichthouders in puntvorm. Op de bank ligt een luie zwarte kat die één oog even opent. Het is er donker. Een computer of laptop heeft hij ook niet. Wel een mobiele telefoon maar die opladen is een probleem dus meestal is hij onbereikbaar. Maar hij is er altijd, dat wel.