Ellen ten Damme dwingt bewondering af als diva en durfal

Ellen ten Damme in een exuberant uitgedoste show, omringd door circus- en variétéartiesten – dat was de vindingrijke formule die Cirque Stiletto vier jaar geleden tot een verrassend succes maakte. De zangeres, die met bijna achteloze handstandjes en bijna-spagaten één met haar medespelers was geworden, bleek in die voorstelling ideaal te zijn voor de rol van multifunctioneel middelpunt. Geen wonder dat er nu een Cirque Stiletto 2 is. En ook dit vervolg mag een spektakelproductie op hoog niveau heten.

Meer nog dan de vorige keer lijkt ditmaal de nadruk op de muziek te liggen. Dat heeft veel te maken met de entree van de vijfkoppige, in muzikale slapstick gespecialiseerde Wereldband. Hier fungeert dit orkest als rockband, strijkkwartet plus theremin, achtergrondkoor en nog veel meer. Een van hen soleert zelfs in het Erlkönig-lied terwijl hij koddige sprongen op een trampoline maakt, om even later een moonwalk op schaatsen te laten zien. Voorts geven ze Ellen ten Damme alle kans voor repertoire dat zich in veelzijdigheid door niemand laat overtreffen. Ga maar na: op één avond zingt ze de Beatles (Help), Eminem (Love the way you lie), Adèle Bloemendaal (Jaloezie), The Osmonds (Crazy horses), Edith Piaf (Padam), Remco Campert (Het regende zon), Hildegard Knef (Für mich soll’s rote Rosen regnen), een stukje Königin der Nacht – en dat is nog lang niet alles. Met formidabele flair geeft ze alles even veel intensiteit. Ruig of teder, het botst niet eens. Een diva en een durfal, ze is het alle twee.

In zijn fantasievolle enscenering, met zes dynamische dansers als extra oogstreling, weet regisseur Stanley Burleson te voorkomen dat Cirque Stiletto 2 slechts een parade van losse scènes zou blijven. Mede door de fraaie, voyante aankleding van Jan Aarntzen vloeit alles aaneen. De show staat geen moment stil, heeft af en toe een weldadige tongue in cheek-toon en is steeds onvoorspelbaar. Ook de circusnummers profiteren volop van deze context. Zoals het krachtpatsersduo A&A (de ene A kan zich opdrukken op de hand van de andere), de dansante jongleur Viktor Krachinov en het luchtacrobatische tweetal Catalexi van wie er één ook Ellen ten Damme even meeneemt in een hoge zweefvlucht.

Hooguit wreekt zich ten slotte dat het gebodene enige tekenen van overmaat vertoont. Maar de bewondering voor zo veel feestelijk vertier overheerst.