Bij Luke voelt Tycho zich sterk

Niet alle kinderen zijn goed in het maken van vriendjes. Ze zijn heel verlegen of hebben bijvoorbeeld ADHD of een autistische stoornis. Op een speciale website kunnen ouders op zoek naar een vriend of vriendin. „Ze zijn allebei gepest, dat schept een band.”

Déjan (l) en Tycho (r) en tweeling Mike en Luke (erachter) kennen elkaar via mijnkameraadje.nl Foto Ilvy Njiokiktjien

De vorige keer dat ze afspraken hadden ze thuis wat rondgehangen. „Dat was best leuk”, zegt Tycho Leeuwrik (12 jaar). „Maar het was geen 100 procent, ongeveer 20 procent.” Vandaag is het wel weer 100 procent. Samen met zijn vriendje Luke (10 jaar) springt hij buiten in de tuin druk op een trampoline. In de lucht maken ze karatebewegingen.

Tycho speelt vandaag bij Luke van Vliet, in Heerhugowaard. De tweelingbroer van Luke heeft ook een vriendje te spelen vandaag: Déjan Tromp (9). Luke en Mike kennen de andere jongens uit dezelfde stad via mijnkameraadje.nl, een site waar, zo luidt de openingstekst, ouders een échte vriend kunnen vinden voor hun kind.

De site is vooral bedoeld voor kinderen die moeilijk contact leggen doordat ze bijvoorbeeld een stoornis hebben, zoals autisme of ADHD, of verlegen zijn of gepest worden. Zo’n 700 kinderen hebben sinds de oprichting in maart een profiel aangemaakt. Of eigenlijk: hun ouders hebben een profiel aangemaakt, met daarin de naam van hun kind, de leeftijd, woonplaats en een aantal hobby’s. Uit veiligheidsoverweging is het niet de bedoeling dat kinderen zelf gaan surfen, dat moeten ze samen met hun ouders doen, zegt oprichter van de site en zelfstandig ambulant gezinsbegeleider Hans Konijn.

Dagelijks spreekt Konijn kinderen die niemand hebben om mee te spelen. Speciale kinderen zitten vaak op een speciale school, legt hij uit. Die scholen liggen veelal buiten de stad of het dorp waar de kinderen wonen. Daardoor zijn ze laat thuis, missen ze de afspraakjes die gemaakt worden op het schoolplein in de buurt. En eigen klasgenootjes wonen meestal te ver weg om mee af te spreken. „En dus zitten de kinderen om 16.00 uur ’s middag alleen thuis.”

Maar kinderen met een stoornis vinden het ook moeilijk om contact te leggen, zegt Konijn. Ze kunnen angstig zijn en erg teruggetrokken, sommige kinderen willen koste wat ’t kost zelf de regie houden en altijd bepalen welk spelletje er gespeeld wordt. Andere hebben totaal geen geduld en kunnen slecht tegen hun verlies. Het zorgt ervoor dat ‘gewone’ kinderen afhaken.

Terwijl een vriendje heel belangrijk is om van te leren, zegt Konijn. „Samen spelen, rekening houden met iemand en afspraken maken.” Maar vriendschap geeft ook gewoon veel plezier, zegt hij. „Het hebben van vrienden is een deel van je identiteit; iemand ziet je staan, je voelt je geliefd en dat is goed voor je zelfvertrouwen.”

Een lidmaatschap is de eerste twee weken gratis, daarna betalen ouders per half jaar 22 euro. „Geen commercieel bedrag”, vindt Konijn. „Maar een vergoeding voor de vele kosten van het beheren en onderhouden van de site.” Ton Leeuwrik, de vader van Tycho, vindt het op jaarbasis „best veel geld”. Tycho is het daar niet mee eens. Vanaf de trampoline, hoog in de lucht, schreeuwt hij: „Het is het helemaal waard, hoor pap.”

Is het niet een beetje gek; ouders die een vriendje zoeken voor hun kind? Helemaal niet, zegt pedagoog Bas Levering, hoofdredacteur van Pedagogiek in Praktijk Magazine. Hij vergelijkt het met de huwelijksmarkt. Toen de datingsites net op gang kwamen, moesten we ook even over een drempel heen, zegt hij. „Nu is het compleet geaccepteerd én het werkt. Online kun je veel makkelijker op zoek naar gelijkgestemden die je anders nooit tegen zou komen.” Het is voor kinderen met een stoornis dus een „heel goede mogelijkheid om contact te leggen en een match te vinden”.

Tycho voelt zich „sterk” bij Luke, vertelt hij. Al hijgend vanaf de trampoline: „Hier huil ik niet zo snel.” Tycho is autistisch en dyslectisch. „Hij kan slecht met zijn emoties omgaan en is snel hysterisch”, zegt vader Ton Leeuwrik. „Kinderen vinden hem daarom soms stom en negeren hem. Dat is heel hard, maar kinderen zijn hard.”

Luke is omgekeerd ook blij met Tycho. Hij noemt hem „ heel grappig”. En het doet hem goed dat hij zelf een vriend heeft gevonden, zegt zijn moeder Rebecca van Lieshout. Luke heeft ADHD, hij is impulsief en niet zo tactvol, zegt ze. „Op de kleuterschool voelde Luke zich snel bedreigd, dan deelde hij rap een klap uit.” Daar maak je geen vrienden mee. Nu heeft Luke medicijnen en gaat het „veel beter”. Toch heeft hij geen rijen vrienden. „De pesterijen van vroeger hebben hem onzeker gemaakt”, zegt Van Lieshout. „Hij heeft een negatief zelfbeeld.”

Waarom werkt het tussen Tycho en Luke zo goed? „Ik denk dat ze een gedeelde noemer hebben: ze zijn allebei gepest en daar hebben ze het wel eens samen over”, zegt Van Lieshout. „Het schept een band”, voegt Ton Leeuwrik toe.

De ouders van de kinderen uit Heerhugowaard zitten in de tuin naast de trampoline. Zo ziet Hans Konijn het het liefst: ouders die de speeldates begeleiden. De afspraken moeten heel goed aansluiten bij de behoeftes van de kinderen. Dat geldt zeker voor autistische kinderen. Die moet je een gestructureerde middag aanbieden, anders raken ze van slag. „Dus we voetballen een uurtje, daarna drinken we limonade en vervolgens nemen we weer afscheid.”

Mike en Déjan hebben niet veel begeleiding nodig, zeggen de ouders. Het zijn rustige kinderen, ze zitten binnen te gamen. Mike is slechthorend en kan wat lastig meekomen in een groep. Déjan heeft DCD, een motorische ontwikkelingsstoornis. Het zijn slimme jongens, zegt moeder Van Lieshout. „Een-op-een kunnen ze goed praten.” Hans Tromp, de vader van Déjan, vertelt dat zijn zoon anders denkt dan andere kinderen van zijn leeftijd. „Dat vinden veel kinderen maar raar.” Zo plaatst Déjan dingen al snel in een historische context. „Waar andere kinderen ‘gewoon’ oorlogje spelen, verdeelt Déjan meteen de rollen. ‘Jij bent Hitler, jij Anne Frank en dan stoppen we jou in de gaskamer’.”