Schaatsjournalistiek

Ik wist niet dat er 23 smaken van het yoghurtdrankje Activia van Danone bestonden, maar nu weet ik het en ik zal het nooit, nooit meer vergeten. Ik was al jaren niet op persreis geweest, maar gisterochtend vertrok ik op kosten van het yoghurtje met een handvol andere journalisten naar het Italiaanse Marina di Cecina,

Ik wist niet dat er 23 smaken van het yoghurtdrankje Activia van Danone bestonden, maar nu weet ik het en ik zal het nooit, nooit meer vergeten. Ik was al jaren niet op persreis geweest, maar gisterochtend vertrok ik op kosten van het yoghurtje met een handvol andere journalisten naar het Italiaanse Marina di Cecina, waar de vrouwenploeg van Jac Orie zich voorbereidt op het schaatsseizoen.

Ik kreeg er vol van langs van Wietske of Wieteke van Danone

Ik was er namens de Varagids tussengevoegd omdat de ster-interviewster op het laatste moment andere bezigheden had. Dat vonden ze bij Danone al minder omdat ze een unieke mix van journalisten hadden samengesteld, maar ze beseften heus wel dat er ook een praatje bij het Danone-plaatje moest.

Het vliegtuig vertrok vanaf Eindhoven Airport en ik dreigde door een reeks van misverstanden te laat te komen. In de trein van Amsterdam naar Eindhoven kreeg ik er vol van langs van Wietske of Wieteke van Danone, die mij een gebrek aan professionaliteit verweet.

„Wie betaalt het vliegtuig? Danone! Wie betaalt het hotel? Danone! En wie komt er misschien te laat?”

Ik, wist ik.

En wie was er dan de dupe? Danone!

Maar ik was op tijd, goedbeschouwd een wonder.

Op de luchthaven van Pisa maakte ik kennis met de andere journalisten en een mevrouw van Danone die wilde praten over de filosofie achter Danone.

Libelle was met twee vrouw sterk, ze gingen vol voor het verhaal achter het verhaal en waren helemaal gekleed op het mooie weer.

„Tekst of beeld?”, vroegen ze aan mij.

Het antwoord „tekst” leverde een blik van herkenning op.

NRC was ook aanwezig, een aardige man in een lichtblauw T-shirt, naast hem de schaatsspecialist van het Algemeen Dagblad, waar ze een nieuw declaratiesysteem hebben.

„We moeten alle bonnetjes nu zelf inscannen. Helemaal elektronisch, laatst heb ik het weer allemaal verkeerd gedaan.”

De mevrouw van Danone schoof langzaam naar voren in het busje met haar ‘23 soorten yoghurtjes en goed voor de spijsvertering verhaal’. Mij sloeg ze vooralsnog over. De man van het Financiële Dagblad informeerde naar mijn insteek, andersom was ik ook wel benieuwd. NUSport was er voor drie verhalen voor een special over de Olympische Spelen, met een beetje kwade wil zou je kunnen beweren dat die special er zonder Danone nooit zou komen.

Ik wist niets van schaatsen en drink-yoghurt en dat straalde ik ook uit.

De rest ging meteen na het inchecken met een busje naar de training van de dames kijken. Ze gingen met gewichten om de heupen een heuvel beklimmen, aangekomen op de top dronken ze een drinkyoghurt.

Ik ging deze column schrijven.

Nu gaat de hele tijd mijn telefoon.

Dat is weer een vrouw van Danone, ze zitten met z’n allen een pizza te eten aan de boulevard. Niemand zit op mij te wachten, maar ze missen me toch.