Interview Over zijn graf loopt nu een reeënspoor, prachtig

Bert Huseman was ernstig ziek, hij had een hersentumor, toen hij eind vorig jaar met zijn vrouw Liesbeth langs de net geopende natuurbegraafplaats Hillig Meer reed. Ze kenden de plek niet en werden nieuwsgierig. „Laten we maar meteen kijken”, zei Bert Huseman.

Een maand later werd hij er begraven, hij stierf eerder dan vermoed – 64 jaar oud. Zijn vrouw en hij hadden al een plek uitgekozen, in het groen vlak na de ingang van de begraafplaats. „De bosgrond was wit van de sneeuw toen Bert werd begraven”, zegt zijn vrouw Liesbeth Huseman. „En er hing nevel in het bos. Het was sprookjesachtig.”

De natuurbegraafplaats past bij ons, zegt Liesbeth Huseman. „Wij maakten graag wandelingen door de Drentse natuur. Als ik Bert nu opzoek, wandel ik meteen door het bos.” Een normale begraafplaats nodigt niet uit tot wandelen. „Die vrijheid mist daar. De stemming daar vind ik altijd een beetje deprimerend.”

Liesbeth Huseman heeft een plek gereserveerd voor een graf naast dat van haar man. Er staat alvast een paaltje in de grond. „Ik wilde eerst ook mijn naam alvast bijschrijven op de grafsteen van mijn man. Maar mijn kinderen vonden dat te ver gaan. Het is ook wat vroeg, ik ben 59, je mag ervan uitgaan dat ik nog een aantal jaren meega.”

De grafsteen van Bert Huseman is een zwerfkei. Een ‘gewone’ grafsteen mag niet op Hillig Meer, omdat die niet natuurlijk is. Om diezelfde reden mag Liesbeth Huseman geen snijbloemen op het graf leggen. „Dat vind ik niet raar”, zegt zij. „Snijbloemen passen niet in een bos.” De natuur neemt het graf van haar man langzaam over. Er groeien plantjes en er loopt zelfs een reeënspoor overheen. „Prachtig”, zegt Liesbeth Huseman, „want mijn man hield van reeën”.

Voor de graven op Hillig Meer geldt eeuwig grafrecht: graven worden niet geruimd. „Zo zadel ik de kinderen niet op met de vraag of zij het grafrecht moeten verlengen.” De ingebeitelde naam van haar man zal slijten en misschien wel overwoekerd raken. „Ook dat hoort bij de vergankelijkheid van de natuur”, zegt Liesbeth Huseman. „Maar om zijn naam nog even zichtbaar te houden, ben ik misschien wel bereid wat plantjes plat te trappen.”