Water bij de wijn

Een ondergelopen kelder hoeft geen ramp te zijn voor de wijn, zegt Harold Hamersma.

Rood, wit en soms rosé, Annick Schreuder, 19,99 euro . De Bezige Bij.
Rood, wit en soms rosé, Annick Schreuder, 19,99 euro . De Bezige Bij.

Water in je wijnkelder. Het is het laatste waar je als wijnliefhebber op zit te wachten. Vooral verzamelaars zijn er als de dood voor. Wie wijn koopt om mee te speculeren, presenteert zijn kelderschatten op de veiling graag in perfecte conditie. Vocht- of schimmelplekken op het etiket, een beschadigde capsule of een wat al te bruusk geopende kist drukken de verkoopprijs. De hoogste aanbeveling in een veilingbrochure luidt ‘in originele kist direct uit de eigen kelder van het château’. Daar is sprake van de ideale bewaartemperatuur en de perfecte luchtvochtigheid.

Inmiddels zijn er ook commerciële wijnopslagbedrijven die deze omstandigheden elders na weten te bootsen. Zo is daar de firma WineCare die in Manhattan een kelder zo groot als een heel huizenblok transformeerde tot de ultieme verzamelplek voor luxe wijnen. Een van de grootste van het land, volledig geklimatiseerd, met een 24-uurs controlevideosysteem en permanente bewaking. Het verleidde vele New Yorkse verzamelaars, handelaren en restauranteigenaren om daar hun wijnen op te slaan, 27.000 kisten in totaal met een geschatte waarde van tientallen miljoenen dollars. En toen was daar plots Sandy, de orkaan die oktober vorig jaar de Hudson buiten zijn oevers liet treden, waarna het water op zoek ging naar het laagste punt in de buurt: de kelder van WineCare, gelegen op nog geen honderd meter van de rivier.

Nu, bijna een jaar later, tekent The New York Times een van de meest opmerkelijke verhalen op in de nasleep van Sandy. Kort na de overstroming liet de eigenaar van WineCare zijn clientèle weten dat hij geloofde „dat tenminste 95 procent van alle wijn in orde was”. Vervolgens echter mochten klanten die voor de zekerheid zelf toch ook maar even een kijkje wilden nemen de opslag niet in. En tot op de dag van vandaag wordt hun de toegang ontzegd. Ook de eigenaar van de firma geeft niet thuis. Naar verluidt staat het water hem zelf ook dermate tot de lippen dat een faillissement dreigt. De enigen die er ondertussen waarschijnlijk goed van drinken zijn de advocaten van de verschillende partijen.

Scheepswrakken

Niet ondenkbaar is overigens dat de verdediging van WineCare à decharge zal inbrengen dat water helemaal niet slecht hoeft te zijn voor wijn. Daarvoor kunnen zij putten uit verschillende casussen. Wellicht zullen zij wijzen op het experiment van wijnmaker-eigenaar Jim Dyke jr. van Mira Winery in Napa Valley. Hij heeft vier dozijn flessen cabernet sauvignon in de oceaan laten zakken om te ontdekken of de beweging van het water, de temperatuur en het licht van positieve invloed zijn op het ouderen van de wijn. Volgens verschillende wijnautoriteiten is dat wel degelijk het geval. Zij bezongen al eerder de unieke smaak van wijnen die waren opgedoken uit scheepswrakken.

Ook zullen de advocaten de zaak Henri Maire te berde brengen. De belangrijkste wijnmaker in de Jura heeft 288 flessen vin jaune in het Meer van Vouglans ‘afgezonken’ naar een diepte van 60 meter. Omdat volgens hem de daar heersende temperatuur van 4 graden Celsius en de druk van 7 bar ideaal zijn om deze wijn te bewaren. „Maar Edelachtbare, of dat zo is weten we pas in 2028 als de eerste flessen worden opgedoken en ontkurkt. Mogen we u vragen om tot die tijd de zitting te verdagen?”