Klassiek eetcafé in de haven

Ronald Hoeben eet in de haven van Hindeloopen troostrijke, gegratineerde mosselen. En de steak tartaar klopt helemaal.

Zwartboek: vrouw en metHet verschil met toen is dat we rijk en nostalgisch zijn geworden. Die cultuuromslag gaf Mini het mandaat een ergonomisch wonder terug te laten keren als het krappe, peperdure retroknuffelding dat het nu is.
Zwartboek: vrouw en metHet verschil met toen is dat we rijk en nostalgisch zijn geworden. Die cultuuromslag gaf Mini het mandaat een ergonomisch wonder terug te laten keren als het krappe, peperdure retroknuffelding dat het nu is.

Bijzonder

Het zijn vooral zeilers en andere watersporters die komen eten in het historische pandje waarin De Hinde is gevestigd. Geen wonder, want ze hebben er uitzicht op de haven van Hindeloopen en de honderden jachten die daarin dobberen.

Tijdens het IFKS skûtsjesilen – op de Sneekweek na het belangrijkste Friese zeilspektakel – is restaurant De Hinde het toneel van de verkiezing van het beste culinaire Friese product, maar op de kalme nazomeravond waarop wij aanschuiven ligt dat evenement alweer lang achter ons (het ging dit jaar overigens om Friese nagelkaas en de winnaar werd PTC+ uit Oenkerk).

Aan tafel

De Hinde is het soort eethuis waar je smachtend naar kunt uitzien na een doorwaaide dag aan boord: geen grensverleggend concept met shared dining of fingerfood, maar een klassiek eetcafé in de beste zin van het woord. Een gelagkamer met een leestafel, balkenplafond, thonetstoelen aan houten tafels en een toog in het midden met daarbovenop wat antieke koperen keukenparafernalia. Plus een hartelijke gastvrouw.

Op de sympathiek geprijsde wijnkaart is veel te kiezen tussen 20 en 30 euro en dat geldt ook voor de losse glazen wijn van rond de vier euro, zoals de aangename verdejo voor 4,50 euro.

Er is een driegangenmenu van 33 euro dat vandaag in zalmsashimi, kabeljauw en meloensoep voorziet, maar we kiezen van de kaart, waar een ribeye van Wagyu-rund lonkt.

Op het bord

Er komt een glaasje komkommersoep met bieslook als amuse. In de grote steden lijkt men er een beetje klaar mee, maar landelijk is het komkommersoepje onbetwist koploper als amuse. Het brood is in Turkse stijl en dat heeft juist weer minder landelijke dekking.

Terzake. Gegratineerde mosselen in romige wijnsaus onder belegen kaas (11 euro) vormen een troostrijk gerecht met klassieke smaken. Van de steak tartaar (11 euro) is een mooi taartje gemaakt, waar alles aan klopt: filet americain-achtige tartaar, een crouton, een voorbeeldig gepocheerd ei en een dak van aangemaakt slablad. In de met koriander, gember en peper oosters gemaakte bouillon (7,50 euro) zit een wonton met kip. Lekker!

Van het biopolderhoen (24 euro) ligt dij en een malse filet op bonen en jus, gesecondeerd door frietjes en zoetige komkommersla. Even klassiek en lekker als de tarbot (vis van de dag, 29 euro) die op paksoi en venkel rust. Dan de (Westfriese) ribeye van Wagyu-rund, op bonen en in lekkere jus, met 35 euro nog een koopje, want de Japanse biefstukken die in dit geval uit uit Spijkerboor komen, kunnen een lelijk gat in de portemonnee slaan.

De rekening

Aan de meloensoep met siroop van verse munt, limoenbavarois met perencoulis en frambozensorbetijs komen we niet meer toe. Nog voor het dessert gooien we – geheel voldaan – de trossen alweer los. Voor drie personen bedraagt de rekening – inclusief water en zes glazen wijn – 150 euro. Hier leggen we vaker aan.