Koninklijk Orkest maakt hels kabaal, stop met dit inferno

Maandag in het Concertgebouw: het Koninklijke Orkest in een geweldig concert met de Negende Symfonie van Mahler. Volle zaal. Langzame muziek, lange rusten in doodse stilte. Uitermate gedisciplineerd, zoals we gewend/verwend zijn.

Direct hieraan voorafgaand: een verschrikkelijk, ongedisciplineerd, bijna tien minuten durend kabaal van 120 door elkaar spelende orkestleden. Dante’s Inferno is erniets bij.

Pikant detail 1: het Concertgebouw vraagt via een ringtone of wij – omwille van de concentratie neem ik aan – onze mobieltjes willen uitzetten. Heeft allemaal geen zin, deze oproep, want volstrekt onhoorbaar, ja, zelfs die penetrante ringtone.

Trouwens, wie stoort wie? Je kunt zelfs meemaken dat alle good tunes van het avondprogramma alvast verklapt worden in een soort muzikale premature ejaculation.

Pikant detail 2: vier avonden eerder de prachtig spelend Gustav Mahler Jugendorchester gehoord: ze kwamen op, stonden, stemden en speelden. Niets geen Inferno. Discipline.

Kunnen onze Koninklijke orkestleden uitleggen waarom het publiek dit telkens moet ondergaan? Zo niet, dan stel ik voor dat zij voortaan als eerste opkomen om hun scrambled egg te leggen.

Stephen Taylor