Afscheid van Ann Goldstein, edelconservator

Ann Goldstein stapt op als directeur van het Stedelijk Museum van Amsterdam. Een jaar eerder dan gepland, maar, liet ze weten, haar werk, dat ze in 2010 begon, zit er nu op. Het Stedelijk is „klaar voor een nieuwe artistiek directeur”. Terwijl het nu toch net leuk aan het worden was. Of wilde ze directeur van een verbouwing zijn, niet van dit museum voor hedendaagse kunst dat kan bogen op een wereldwijde reputatie?

Haar vertrek komt niet onverwacht, en toch schokt het. Hoe kan het dat de directeur die het museum na negen jaar verbouwing weer moest lanceren, niet past in de rij van illustere Stedelijk-directeuren, als Sandberg, De Wilde, Beeren en Fuchs?

En toch: op haar initiatief maakte een groot publiek kennis met de illustere Amerikaanse kunstenaar Mike Kelley, onder haar bewind floreerde de expositie van Aernout Mik. Dankzij haar participeert het Londense Tate Modern in de naar verwachting spannende Malevitsj-tentoonstelling die het Stedelijk in oktober presenteert. Maar Goldstein spreidde haar visie op kunst en museumbeleid zo restrictief tentoon, dat het leek of die geheim moesten blijven. Daarom zal ze snel vergeten zijn, tenzij iemand zich haar herinnert als de directeur die weigerde om directeur te zijn en koos voor een positie als edelconservator.

Het Stedelijk opende voor een willig publiek de deuren in een spectaculair gerenoveerd gebouw. Amsterdam was in de gloria, alles was klaar voor een megasucces. Goldstein volhardde erin vooral níet ‘het gezicht’ van het Stedelijk te zijn, pers en publiek ontwijkend zo veel ze kon. Daarmee heeft ze de reputatie van het Stedelijk schade berokkend. Vergelijk het met Rijksmuseumdirecteur Wim Pijbes. Die zette na net zo’n heropening alles op alles om ‘zijn’ museum uit het stof te trekken – en hij hield daar tot op heden niet mee op.

Nu is het zoeken naar een opvolger. Iemand met kennis van en liefde voor de kunsten, met een spannend netwerk en met lichtelijk hoogmoedige plannen. Iemand die iedere Nederlander binnen zijn muren wil halen, ook het publiek dat hedendaagse kunst maar intimiderende onzin vindt. Dat die alleen in het buitenland te vinden zou zijn, is een mythe. Zoek deze duizendpoot eerst eens in Nederland. Hij bestaat en hij zou heel goed een zij kunnen zijn.