Opinie

Raw food voor de hond

‘Kun je ertegen?” vraagt ze en dan laat ze nog even een gevilde geitenkop uit de vriezer zien. Die eten de honden dus helemaal op, blijft niets van over. Op een whiteboard bij de vijf grote vriezers heeft ze geschreven wat waar precies ligt: haaskarkassen, eendennekken, geitenkoppen. Toen haar vorige huis te koop stond, lacht ze, veegde ze dat wel even uit voordat er kijkers kwamen.

Lizzy Plat (45), blond, T-shirt, skinny jeans, geeft haar vier dalmatiërs louter zelf samengesteld eten, voornamelijk rauw vlees. Het is een trend, zegt ze, dat mensen niet alleen steeds bewuster nadenken over hun eigen eten, maar ook over dat van hun hond. En dan komen ze vaak uit op iets wat klinkt als een kruising tussen raw food en het paleodieet, maar dan voor honden. Meestal geven ze trouwens kvv, zegt Plat, da’s gemakkelijker dan barf. Welkom in de wereld van de hondenvoerafkortingen.

Barf betekent bones and raw food. Het is een term uit de rauwvleesbijbel Give Your Dog A Bone (1993) van de Australische dierenarts Ian Billinghurst. Dat barf ook kots betekent, vindt Plat wel grappig, maar het is een internationaal geaccepteerde afkorting. Zelf onderhoudt ze al tien jaar het internetforum Barfplaats.nl. Kvv betekent ‘kant en klaar vers vlees’; daar zijn de laatste jaren tientallen merken van bijgekomen. Ze is er niet zo’n fan van: gemengd gemalen spul, wat zit er precies in... Maar beter dan brokken. Niet dat ze anderen iets wil opleggen. Ze gokt dat 80 procent van de mensen hun hond brokken geeft, 15 procent kvv en 5 procent barf.

Vanaf haar eerste hond, in 1995, stelt Plat al hondenvoer samen uit vleesbot, spiervlees, orgaanvlees en groentepuree. „Ik zag die hondenbrokken, ik dacht: dat kan gewoon niet wáár zijn.” Zó weinig vlees, zó veel koolhydraten en conserveringsmiddelen. Haar moeder leerde haar altijd gezond eten: verse groenten, fruit. En sinds ze op haar zevende met school kistkalveren ging bekijken, is ze vegetariër. Voor de honden koopt ze zoveel mogelijk ‘slachtafval’, „zo rechtvaardig ik dat” – onder meer bij een biologische boer in Elburg, een islamitische slager in Rotterdam (ze woont met haar man in Zoetermeer). Vier kilo vlees per dag gaat erdoor. Vooral „de kleintjes” eten veel: Fritzi en Frou-Frou, zes maanden oud, die ze hield uit haar eerste nestje. In 2006 gaf ze haar IT-baan op om dalmatiërs te gaan fokken.

Dat is ook iets, zegt ze: pups herkénnen vlees meteen. „Brokken moet je eerst voor ze weken in water, dat vinden ze vaak niet te vreten, dan zwemmen ze erin en zitten ze ónder. Maar van een bak vlees weten ze gelijk: dit is om te eten.”

Deze zomer vervangen Freek Schravesande en Ellen de Bruin de vaste columnisten Margriet Oostveen en Arjen van Veelen.