Israël en de As van de Rede

In het Midden-Oosten gelooft iedereen in complotten (dit natuurlijk in tegenstelling tot hier bij ons). Vroeger had altijd de CIA het gedaan – staatsgreep, oorlog, lokaal conflict tot en met de inbraak bij de buren. En als ik dan zei: jamaar, één organisatie, hoe sluw ook, die kan toch niet achter ALLES zitten, dan keken ze me meewarig aan.

Nu het Midden-Oosten van opstand naar oorlog en staatsgreep rent, is het niet anders. Alleen speelt de CIA nauwelijks meer een rol in de complotten, waarmee de complottheoretici aantonen goed gevoel te hebben voor de nieuwe Amerikaanse onmacht in het gebied.

Zo beschuldigde de Turkse premier Erdogan niet de CIA maar Israël ervan achter de legercoup tegen de Egyptische president Morsi te zitten. Hij had bewijs, zei hij. De altijd subtiele Israëlische politicus Lieberman wist Erdogan meteen te plaatsen als de „opvolger van Goebbels”.

Het is duidelijk dat bij Erdogan thuis de druiven zuur zijn – zo word je in Kairo warm verwelkomd als wijze vriend en adviseur, met alle voordelen van dien voor het Turkse bedrijfsleven, en zo zijn de generaals er terug en willen ze niets meer van je weten. Maar het is niet helemaal onzin wat de Turkse premier zei, in die zin dat de Israëlische leiders bepaald niet treuren om de afzetting van Morsi en zijn Moslimbroederschap. De Israël-lobby in Washington doet hard zijn best om de Amerikaanse miljardenhulp aan het Egyptische leger overeind te houden, die gezien generaal Sisi’s staatsgreep – als die in de VS staatsgreep zou mogen heten – zou moeten worden geschrapt.

Israëls vrienden in conservatieve Amerikaanse denktanks speculeren al verlekkerd over nieuwe allianties die in het verschiet liggen met de Egyptische generaals en hun Arabische bondgenoten. Want hebben Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten, die nu miljarden dollars aan de herstelde politiestaat doneren, in Iran en de Moslimbroederschap niet dezelfde vijanden als Israël? De ‘As van de Rede’, noemde een Israëlische politicus het gezelschap vorige week in The Wall Street Journal.

Hé, daar heb je ze weer, de landen die vroeger de ‘gematigde Arabische bondgenoten’ heetten – alleen maar gematigd omdat ze vrienden van het Westen waren. Je zou ze beter As van de Repressie kunnen noemen, van landen die denken dat je verandering met onderdrukking buiten de deur kunt houden. Kijk maar uit, Israël: die onderdrukking heeft sinds december 2010 al tienduizenden levens geëist. Hoe meer repressie, hoe heftiger de reactie die nog komen gaat.