Alles glinstert in Elysium

Elysium. Regie: Neill Blomkamp. Met: Matt Damon, Jodie Foster, Diego Luna, Alice Braga, Sharlto Copley. In: 78 bioscopen.

Het Elysion van de toekomst, de verblijfplaats van de gelukzaligen volgens de Griekse mythologie, is een ruimtestation op veilige afstand van de aarde. Het blinkt en glinstert als een gigantisch Mercedes-logo aan het firmament.

De aarde daarentegen ziet er in de ogen van de Zuid-Afrikaanse regisseur Neill Blomkamp – in zijn eerste Amerikaanse film na het wereldwijde succes van zijn sciencefictionthriller District 9 (2009) – anno 2154 uit als een smeulende Mexicaanse sloppenwijk vol robocops. De klassenstrijd is in volle gang. Geen wonder dat de aardbewoners alles in het werk zetten om het ondermaanse te verlaten.

Natuurlijk is Elysium een stuk conventioneler dan het anarchistische, en voor een veel lager budget gemaakte District 9. Maar vergeleken met de andere blockbuster-dystopieën van deze zomer als Oblivion, After Earth en World War Z is de film een stuk minder bloedeloos. Hij koppelt, zoals het genre voorschrijft, gruizig actiespektakel en computereffecten aan maatschappijkritiek – in dit geval vragen over immigratiepolitiek en medische voorzieningen.

Matt Damon speelt een ex-delinquent die zichzelf en de dochter van zijn jeugdliefje in Elysium moet zien te krijgen. Een klassieke scifi-rebel dus, die het in zijn eentje tegen een totalitaire staat moet opnemen. Hun overlevingsmissie wordt urgent door het feit dat ze allebei medische hulp nodig hebben die op aarde niet te krijgen is, terwijl op Elysium in ieder huis een regenererende ‘Med-Pod’ staat.

Niet al Damons tegenstrevers spreken evenzeer tot de verbeelding. Jodie Foster als corrupte politica maakt net zo’n steriele indruk als het leven op de satelliet. Maar met de terugkeer van Blomkamps District 9-held Sharlto Copley in de rol van huurmoordenaar Kruger is de filmgeschiedenis weer een intrigerende, futuristische, opportunistische schurk rijker.