De bibberlanders

Illustratie Gijs Kast

Terwijl het uiteraard sowieso onverstandig is om zich buitenshuis te begeven, vormt het buitenland één groot risicogebied dat is vergeven van allerhande valstrikken en onbetrouwbaar gespuis dat er alleen maar op uit is op slinkse manieren van je te profiteren. In dat hele buitenland moet je eigenlijk gewoon bij voortduring op je hoede zijn.

Alleen al als je een kopje koffie neemt op het terras. Daar rekenen ze makkelijk één euro en twintig cent voor, terwijl ze je dan een minuscuul kopje geven dat nog niet eens halfvol zit. Zo begint het al. Maar dat is nog niet eens het ergste. Want op de prijslijst naast de bar staat dat koffie één euro kost. Dat zijn, omgerekend naar de oude gulden, toch al gauw 44 eerlijke Hollandse centen die ze je proberen af te troggelen. Maar dat is op zich ook nog niet het ergste. Want vervolgens leggen ze je met een stalen gezicht uit dat er een verschil in prijs is wanneer je aan de bar bestelt of wanneer je aan een tafeltje gaat zitten. Vat je hoe slinks ze opereren? Want uiteindelijk drink je toch godverdomme precies dezelfde koffie? Dat gaat toch regelrecht in tegen je rechtvaardigheidsgevoel?

„Wim! Wacht even, Wim. Waar ben je nou mee bezig? Je liep bijna die enge steeg in, terwijl het hangslotje op de rits van je buideltas niet eens goed dicht zit. En waar heb je de ANWB Reis- en Kredietbrief? Heb je die zomaar open en bloot in je rugzak? En waar heb je de kopie van onze stormschadepolis? Nee, Wim, even serieus. Nee, ik maak nu even geen grap. Ik wil de kopie van de stormschadepolis gewoon even zien. Dan kan ik mij tenminste ontspannen. Voor mij is het ook vakantie. En vertel me niet dat je die onbeheerd hebt achtergelaten in de hotelkamer. Wim?”

Als ze een ijsje kopen, moeten ze ruggelings op de grond elkaars ketenen openen om zich toegang te verschaffen tot het sleuteltje dat zij heeft om zijn rugzak te openen waarin de kleine portemonnee zit met de veiligheidsrits voor het kleingeld. En dat ijsje is op zich al een gevaar.

„Kijk je wel uit dat je een melkijsje vraagt, Wim? Nee, alleen voorverpakt. Want voor je het weet, zit er toch water doorheen en dat water komt gewoon uit de kraan. Je weet hoe ze hier zijn. En ik heb geen zin om jou met de ANWB Reis- en Kredietbrief op een onbetrouwbare, krakkemikkige buitenlandse baar te moeten repatriëren, Wim.”

Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Twee weken lang observeert hij vanaf zijn terras Nederlandse toeristen.