‘Mijn board houd ik als aandenken’

Naam: Yvon Beke (43)

Uit: Arnhem

Is: officemanager/financial assistent bij een architectenbureau

Verkoopt: haar wakeboardmateriaal

Prijs: lang wetsuit (75 euro), jasje (10 euro), zwemvest (35 euro), kort wetsuit („verkocht voor een klein prijsje aan iemand die meedoet aan de Amsterdam City Swim”)

„Met wakeboarden ben ik een aantal jaren geleden al gestopt, maar toen kon ik het nog niet over mijn hart verkrijgen de spullen te verkopen: te veel goede herinneringen. En zelfs nu heb ik alleen de kleren op Marktplaats gezet, het wakeboard zelf vind ik te persoonlijk. Zo’n board is een verlengstuk van jezelf en moet qua formaat, vinnen, afwerking en opdruk bij je passen. Ik heb destijds verschillende boarden uitgeprobeerd en met deze klikte het meteen.

Vijftien jaar geleden kwam ik tijdens een bedrijfsuitje toevallig terecht op de waterskischool van de broers die de eerste wakeboards uit Amerika importeerden. Zij vertelden enthousiast over de toen nieuwe sport: je staat op een soort kleine surfplank achter de boot en gebruikt de twee golven die tijdens het varen ontstaan als springplank om trucs te doen in de lucht. Een soort snowboarden op het water, ik was direct verkocht.

Wakeboarden is een extreme sport. Het vergt concentratie, lef en doorzettingsvermogen. Je lichaam is niet gemaakt om tegen de zwaartekracht in te gaan en je voelt het in je hele lijf. Vooral na de eerste rit van het seizoen; dan kom je kreupel je bed uit. Water kan keihard zijn als je een gat in de Maas kopt. Soms kom je dan met je oogleden binnenstebuiten boven.

Maar het ging me niet om de adrenaline. Ik vond het vooral zo’n unieke ervaring om op water te staan. Met een ondergaande zon, de geur van de Maas en de wind in mijn gezicht zoefde ik helemaal schuin over het water, een fontein achter me latend. ‘Hé, doe eens iets’, hoorde ik dan vanuit de boot, maar ik stond te genieten. Dat gevoel wilde ik overbrengen op anderen en al gauw werd ik instructeur. Toen ik een zomer ging lesgeven in Amerika, kreeg ik het jasje dat ik nu verkoop van mijn club.

Lange tijd was wakeboarden mijn leven. Van april tot en met oktober ging ik zo vaak als ik kon. De hele dag op het water en als ik even aan land was oefende ik sprongen op de trampoline. Het clichébeeld van de coole California dudes klopt helemaal: zonnebrillen, tattoos, kampvuren en aan het water blijven slapen om weer vroeg te kunnen beginnen. Het was een bijzondere scene en ja, ik hookte wel eens up met een andere wakeboarder, zoals ze dat in goed Amerikaans zeggen.

Hoe leuk ik wakeboarden ook vond, uiteindelijk moest het toch plaatsmaken voor een nog grotere liefde: triatlon. Al op mijn achtste zag ik beelden van de Ironman [een slopende triatlon waarbij deelnemers de maximale afstanden zwemmen, fietsen en hardlopen] op televisie en dacht: dat wil ik ook.

Eerst kon ik het trainen voor de triatlon nog goed combineren met wakeboarden. Dan nam na mijn laatste rit als instructeur in de boot iemand anders het stuur over, zwom ik een kilometer terug naar de waterskischool en fietste naar huis om daar te gaan hardlopen. Maar op een gegeven moment was die dertig kilometer naar huis te kort om te trainen voor triatlons van de lange afstand. Ik heb inmiddels de finish gehaald van een Ironman, maar voor het wakeboarden heb ik helaas geen tijd meer. Nee, af en toe is ook geen optie, want dan verleer je alle trucs. Daarom verkoop ik nu toch maar mijn spullen. En mijn board houd ik als aandenken.”

De komende weken vertellen mensen in deze rubriek waarom zij hun vakantiebezit kwijt willen.