A-Rod: egoïst van de buitencategorie

Alex Rodriguez, één van de beste slagmannen ooit, gaat een dopingschorsing tegemoet. De gevallen honkbalheld spreekt van een samenzwering tussen de bond en de Yankees.

Typisch Alex Rodriguez: in plaats van zich neer te leggen bij een schorsing, gooit hij olie op het vuur.
Typisch Alex Rodriguez: in plaats van zich neer te leggen bij een schorsing, gooit hij olie op het vuur. Foto AP

Alex Rodriguez (38) wordt naar verwachting vandaag tot eind 2014 geschorst door de Amerikaanse honkbalbond, zo melden diverse media. Hij wordt door de bond beschuldigd van betrokkenheid bij een inmiddels opgeheven kliniek in Coral Gables, Florida, waar hij als klant verboden middelen zou hebben gekocht. De spelersvakbond gaat tegen de uitspraak in beroep. Rodriguez, die vanwege blessures in 2013 nog geen wedstrijd op het hoogste niveau speelde, zou daardoor vanavond zijn seizoensdebuut maken in Chicago, waar de New York Yankees spelen tegen de White Sox.

Over ruim een maand wordt een bindende uitspraak verwacht over de status van Rodriguez, de meest getalenteerde honkballer van zijn generatie en de speler met het duurste sportcontract in Amerika, van ruim 300 miljoen dollar inclusief bonussen. Als de bond in het gelijk wordt gesteld, staat A-Rod 214 wedstrijden aan de kant en verliest hij rond 36 miljoen dollar aan salaris. Wint Rodriguez, dan vervalt zijn schorsing.

Beide partijen zeggen een sterke zaak te hebben. De bond heeft documenten in bezit waaruit onomstotelijk zou blijken dat Rodriguez klant was bij de kliniek in Florida. Advocaten van de ster beroepen zich op een samenzwering tussen bond en club. De Yankees zouden onder zijn peperdure contract uit willen. Hij maakt zijn geld niet waar.

De wedstrijd die de Yankees vanavond spelen, is zonder twijfel het surrealistische hoogtepunt van dit honkbalseizoen, waarin de club uit New York vooral buiten het stadion voor vermaak zorgt. Als Rodriguez speelt, doet hij dat tegen de nadrukkelijk wens van de bond en terwijl zijn advocaten in een juridisch gevecht zijn gewikkeld met de bond en zijn club.

A-Rod is er klaar voor. Vrijdagavond laat gaf hij twee visitekaartjes af bij de Trenton Thunder, een satellietclub van de Yankees, waar hij testte of zijn dijbeenblessure was genezen. Eerst een homerun, daarna een bizarre persconferentie waarin hij de vermeende samenzwering van de bond en de staf van de Yankees om hem het spelen voorgoed te beletten, openbaar maakte. Typisch Rodriguez: in plaats van zich neer te leggen bij een schorsing, gooit hij olie op het vuur.

Rodriguez geldt als de beste slagman na wijlen Ted Williams (1918-2002) van de Boston Red Sox. Net als Williams is hij geobsedeerd door zijn sport, een trainingsbeest. En net als Williams wil hij altijd de beste zijn, niet van dag tot dag en van het ene seizoen op het andere, maar van alle tijden. Rodriguez speelt voor zichzelf en voor zijn plaats in de geschiedenisboeken. Het contrast met Derek Jeter, teamgenoot én rivaal bij de New York Yankees, kan niet groter zijn. Jeter, aanvoerder en publiekslieveling, is de ultieme teamspeler. Rodriguez heeft de reputatie van buitencategorie egoïst. Tussen A-Rod en de Yankees, de club die hem in 2004 overnam van de Texas Rangers en in 2007 zijn contract met tien jaar verlengde, heeft het nooit geboterd.

Voormalig trainer Joe Torre wijdt in zijn boek The Yankee Years (2009) een opmerkelijk hoofdstuk aan Rodriguez, een 22 pagina’s lange karaktermoord op A-Fraud – zoals hij achter zijn rug werd genoemd. Met de volgende treffende anekdote. Tijdens de voorbereiding op zijn derde Yankee-seizoen merkt Rodriguez dat hij niet wordt geaccepteerd door zijn teamgenoten. Hij doet daarover zijn beklag, waarna Torre een vaderlijk gesprek met hem voert. Torre geeft Rodriguez de raad voortaan zelf koffie te halen, in plaats van een onderknuppel daartoe opdracht te geven. Boodschap: gedraag je niet zo verwend, meng je onder medespelers, dan komt het goed. Even later klampt Rodriguez Torre aan, met een beker in zijn hand: „Kijk eens, trainer, ik heb m’n eigen koffie gehaald.” Een hopeloos geval.

De Yankees wisten in 2004 wie ze in huis haalden: een vedette die Jeter eerder in een spraakmakend interview tot op het bot had beledigd. Maar dat namen ze voor lief. Jeter en Rodriguez hoefden niet met elkaar te kunnen opschieten, ze moesten titels binnenslepen. Van de laatste werd bovendien verwacht dat hij het homerunrecord van Barry Bonds (762) zou verbeteren. Met A-Rod hadden ze wellicht de nieuwe homerunkoning in de gelederen, de opvolger van die andere import-Yankee: Babe Ruth, het slagkanon van vóór de oorlog.

De aanschaf van Rodriguez leek een meesterzet, waarmee de honkbalgrootmacht uit New York de concurrentie de hielen zou laten zien. Tien jaar en één titel (2009) later kan worden vastgesteld dat dit een kostbare misrekening is geweest. Hoewel Jeter en Rodriguez nooit openlijk oorlog voerden, maakt Torre in The Yankee Years duidelijk dat van enige teamchemie nooit sprake is geweest. Rodriguez’ homeruns waren bovendien besmet, toen hij in 2009 erkende vóór zijn overgang naar de Yankees steroïden te hebben gebruikt.

Dat was vóór zijn naam begin 2013 opdook in de documenten van de verjongingskliniek in Florida, met een klantenkring van topsporters. De opkomst en ondergang van Biogenesis, met een kwakzalver in gierende geldnood aan het roer en honkballende multimiljonairs als afnemers, is stof voor een roman van Tom Wolfe. Vast staat dat Anthony Bosch, de eigenaar van Biogenesis, Rodriguez in zijn val dreigt mee te slepen.

De transfer van A-Rod naar de Yankees heeft de club weinig geluk gebracht, maar voor de pers in New York was en is hij een goudmijn. Zijn romances met de sterren Madonna, Kate Hudson en Cameron Diaz, zijn sluimerende vete met Jeter, zijn breuk met de machtige spelersmakelaar Scott Boras, zijn vriendschap met rapper Jay-Z: alles in het sportleven van A-Rod is buitensporig. Met als climax het huidige, zinderende gevecht tegen de honkbalbond en zijn eigen club.

De vraag is of A-Rod in staat is zijn schorsing, die feitelijk een eind maakt aan zijn loopbaan, te ontlopen. Tot die tijd geniet Amerika, in de woorden van een van de Yankee-spelers, van „een honkbalcircus”.