Opinie

Zuur realisme

Youp

Het is warm en ik kijk tv. Ik kijk naar Knevel. Knevel zonder Van den Brink. Tijs is kamperen. Daarom heeft Andries iedere avond een andere presentator naast zich. Dit keer is het het ex-Kamerlid Sabine Uitslag. Goeie naam voor iemand naast Knevel. Vooral omdat ik veel mensen ken die jeuk krijgen als ze Knevel met zijn wijzende vingertje en priemende oogjes op de televisie zien. Verschrikkelijke jeuk zelfs. Knevel & Uitslag. Goeie titel.

Ik kijk eigenlijk maar half. Niet omdat ik, zoals de rest van bejaard Nederland, tijdens het kijken onderhand mijn mening over het programma naar een paar andere eenzamen zit te twitteren, maar omdat mijn oog op een grappig krantenbericht valt. Ik lees dat sinds het erotische boek Vijftig Tinten Grijs een wereldhit is, de brandweer van Londen vaker moet uitrukken om allerhande Engelse geliefden uit hun boeien te bevrijden. Ik vind het schitterend komkommernieuws en heb diep medelijden met die brandweerlieden.

Al die lelijke Engelsen die vastgebonden aan hun twijfelaar gekneveld om hulp roepen, al dat lillende witte Britse vlees dat een half uur eerder nog opgewonden was… en dat moet jij dan losknippen. Moet denken aan een vriend van mij wiens vrouw na jaren ook wel eens wat meer spanning in de slaapkamer wilde en haar man een sm-beginnerssetje gaf. Daar zaten ook handboeien bij. Hij bond haar aan de radiator en verdween naar de kroeg. Daar bleef hij tot diep in de nacht hangen en dacht hardop dat ze wel redelijk opgewonden zou zijn als hij thuiskwam. Dit alles onder het motto: Ze wil sm, ze krijgt sm! Om de sleutels van de handboeien werd een rondje gedart. De verliezer mocht haar gaan bevrijden.

Bij Knevel verschijnt een foto van maanmannen in blauwe pakken. Het lijkt op iets met een bom, maar het gaat over een meneer van driehonderd kilo die een paar dagen eerder uit zijn huis gehaald is. De man had doorligplekken en was eigenlijk al levend aan het ontbinden. Bij driehonderd kilo kan dat wel een paar weken duren. De blauwe pakken waren tegen de stank. De opgehaalde man was niet helemaal goed bij zijn hoofd. Of liever gezegd: helemaal niet! Hij woonde in dat huis met een broer die ook niet helemaal jofel is en een zwaar dementerende vader van in de negentig.

Die vader en die broer zaten nu nog op die met kranten dicht geplakte etage en weigerden alle hulp. Deskundigen kakelen onderhand aan de tafel van Andries over de situatie bij die arme mensen. Het is gezellig. Ik zie dit en denk dat ik zelf gestoord ben.

Op een zomerse avond babbelen we dus op de televisie over twee verwarde zielen die niet helemaal goed zijn, dringend hulp nodig hebben en niemand doet wat. Niemand gaat die mensen helpen. Nee, we babbelen erover op de buis. Zomeravondtelevisie. De situatie van de verwarde man en zijn demente vader is amusement. Knevel kijkt integer, Uitslag loert zorgelijk, de overige gasten spreken hun ongerustheid uit en ik denk: wat is er aan de hand?

Waarom doet niemand iets? Waarom belt niemand de brandweer om die arme zielen uit hun huis te halen? Of hebben de spuitgasten geen tijd omdat ze anaalpluggen uit middelbare dames moeten schroeven?

De politie dan? Die is vast te druk met het uitzetten van asiel zoekende leukemiepatiëntjes. Waarom grijpen we niet in? Er zitten twee verstandelijk gehandicapten op een etage te verpieteren en niemand doet iets! Zit de directeur van de verantwoordelijke Thuiszorg nu ook te kijken of is hij zijn bonus aan het verbrassen op Ibiza?

Waarom gebeurt er niks? Als een baldadige collega van mij een herinneringssigaretje aan Theo van Gogh opsteekt, is het land te klein. Nog kleiner dan het al is.

En nu? Nu babbelen keurige mensen over twee zieken die in hun onmacht zitten te verpieteren op een etage. Een tafel vol keuvelintellectuelen onder elkaar. Keurige lieden. Beschaafd ook. Kunnen hun mening goed verwoorden. Na afloop zijn alle aanwezigen erg tevreden over de uitzending. Ze hebben het goed verwoord.

En dan? Dan gaan ze naar huis en slaan ze hun partner in de boeien. Andries ook? Die zeker!