De Esta-vrouw

Uitgeverij Sanoma maakte een einde aan Esta, een blad voor gewone vrouwen die nergens bij horen. Te oud voor Viva, te getrouwd voor Opzij, niet hip genoeg voor een glossy, te down to earth voor Happinez, te jong voor Libelle en Margriet. Dan hou je dus veertigduizend niet te vermarkten Esta-vrouwen over. Wat kun je

Uitgeverij Sanoma maakte een einde aan Esta, een blad voor gewone vrouwen die nergens bij horen. Te oud voor Viva, te getrouwd voor Opzij, niet hip genoeg voor een glossy, te down to earth voor Happinez, te jong voor Libelle en Margriet. Dan hou je dus veertigduizend niet te vermarkten Esta-vrouwen over. Wat kun je die godsnaam verkopen behalve boeken?

Ik gunde zo’n vrouw iets anders dan Ronald Giphart of mezelf

In de trein vond ik het allerlaatste nummer dat aftrapte met twee pagina’s openbare rouw van lezeressen, waaruit de zinloosheid van het bestaan viel af te lezen: ‘De laatste Esta’s ga ik koesteren, en ik probeer ze over de zomer uit te smeren voor in een hoekje van de tuin, met een wijntje, en een vaag weemoedig gevoel (…)’

Als een tijdschrift al een vriendin is, dan was Esta de zeurvriendin dacht ik bij het doorbladeren.

‘Het liefst draag ik combinaties die niet kloppen.’

‘Aan mijn gewicht zie je hoe het met me gaat.’

‘Ik koos ervoor mijn ziekte geen grote plek te geven.’

‘Mijn gepieker klopt niet met hoe gelukkig ik ben.’

‘Een half gevuld glas vind ik vreselijk.’

‘Ik had foute mannen nodig om de goede te kunnen herkennen.’

‘Op vakantie neem ik een zak gedroogde pruimen mee.’

‘Wees je bewust van onbewuste vooroordelen.’

‘Niet inhouden, die windjes, daar kun je hoofdpijn van krijgen.’

Geen woord over seks, gelukkig niet, maar van de gezichten op de foto’s spatte het opgekropte verlangen. Je vroeg je af hoe het nu verder moet met de Esta-vrouw. Afgelopen zondag zag ik er een paar op de laatste dag van het festival ‘Welcome to the village’ in Leeuwarden. Ze lagen in het gras bij het literaire tentje, de geverfde haren los, genietend van de zon. Het was een plaatje dat zo in de Esta had gekund. Literatuurliefhebster van buiten, geil van binnen, anders laat je na afloop niet allemaal foto’s van jezelf nemen met je arm om Ronald Giphart geslagen. Zelfs ik moest er na het voorlezen van twee verhaaltjes ook aan geloven. Ik poseerde braaf voor een linnen bandplooibroek met een mobiele telefoon.

Ik vond die foto’s later terug op internet. ‘Marcel van Roosmalen met zijn heerlijke boeken’ en ‘Genieten van Marcel van Roosmalen in het gras’ stond erbij. Ik schaamde me toen ik mezelf daar zag staan als levend bewijs voor de stelling: Ja, ik ben een Esta-vrouw, maar god wat heb ik dit weekend geleefd.

Ik gunde zo’n vrouw iets anders dan Ronald Giphart of mezelf. Dat er opeens een cultuurliefhebber als Edgar Davids zou verschijnen die haar dat festivalterrein over zou jagen, zodat ze daarna voor jaren afgemat kon terugduiken in haar huwelijk. Maar dat gebeurde natuurlijk niet, en juist dat was helemaal Esta.