Pure romantiek in ‘Cyrano’ in het Bos

Cyrano door Bostheater. Gezien: 26/7, Theater Amsterdamse Bos. Te zien t/m 7/9 aldaar. Inl: bostheater.nl

Waar is zijn voyante hoed, de zwierige veer? Acteur Bram Coopmans als de legendarische ‘neusheld’ Cyrano de Bergerac is onopvallend in grauwzwart gekleed. Zijn neus is bescheiden aangezet. Regisseur Ingejan Ligthart Schenk is wars van overdaad. Zijn versie van de Franse komedie Cyrano (1897) van Edmond Rostand in het Amsterdamse Bos is eerder verinnerlijkt dan flamboyant. Het draait om taal en niet om uiterlijk. In de vernuftige vertaling van Erik Bindervoet krijgt poëzie alle ruimte. Cyrano schrijft de liefdesbrieven aan de geadoreerde Roxane voor zijn rivaal én vriend Christian. De meesterzet is dat Roxanes amoureuze gevoeligheden pas opvlammen door passie in woorden.

De voorstelling is als een spektakel opgezet met muzikale begeleiding van Roald van Oosten. De Roxane van Alejandra Theus is fraai in haar oprechte verlangen naar eloquentie. Jochem Stavenuiters Christian dartelt om haar heen, niet in staat de juiste woorden te vinden. Die kiest Cyrano voor hem in de beroemde balkonscène, waarin de eerste de ander sensuele zinnen toefluistert bestemd voor Roxanes oor.

De slotscène met stralende maan is pure romantiek: Roxane ontdekt dat Cyrano alle liefdesbrieven schreef, een ontmaskering die ontroert. Maar helaas is Coopmans als Cyrano geen charmeur, hij speelt de rol eerder grimmig.

Cyrano was in juni als try-out op Theaterfestival Oerol te zien. Die versie was brutaler, enerverender. De keuze voor een getemperde Cyrano getuigt van geloof in de kracht van toneeltaal. Dat is bijzonder. Toch, in het zomerse amfitheater van het Amsterdamse Bos mogen spel en gestiek nog wel exuberanter. Cyrano is tenslotte ook een stuk over de verleidingskunst van het theater.