Lucratief oefenpotje in Jakarta

Indonesië wordt rijker en is dus aantrekkelijk voor de Aziatische sponsors van Engelse voetbalclubs. Want Chelsea is Samsung en Arsenal is Emirates.

Sektor 12 gaat een half uur voor aanvang in stadion Gelora Bung Karno uit zijn dak als Frank Lampard voorzichtig warm loopt om zijn vakantiebruine maar licht geblesseerde benen te testen. Smartphones flitsen, meisjes schreeuwen en een man slaat zijn grote trommel stuk. Om elke schijnbeweging van Eden Hazard wordt gejoeld, elke goal van Romelu Lukaku bejubeld. En om de blunders van de Indonesische All-Stars-selectie moet iedereen hard lachen.

Donderdagavond speelde Chelsea de derde wedstrijd van een oefencampagne in Zuidoost-Azië. Ruim 70.000 Indonesische Chelsea-fans vanuit alle uithoeken van de archipelnatie waren naar Jakarta gekomen. Vanaf de tweede ring van het stadion hingen grote banieren die duidelijk maakte hoe groot de steun voor de Londense club in Indonesië is. „We are from Central-Borneo here to support Chelsea.” Of: „Pekanbaru loves Chelsea.” De tienduizenden fans, in blauwe shirtjes van spelers van verschillende generaties als de Spanjaard Fernando Torres (heden) en de Italiaan Gianfranco Zola (jaren 90) , zagen Chelsea met 8-1 over de Indonesische sterren heen walsen.

De oefenwedstrijd van Chelsea in Jakarta was de derde deze maand van een club uit de Premier League. Vorige week won Liverpool met 2-0 van een gelegenheidsformatie. Twee weken geleden verpletterde Arsenal een Indonesisch team met 7-0. De vraag rijst waarom Engelse topteams aan de vooravond van een loodzwaar (inter)nationaal seizoen aan de andere kant van de wereld, op veertien uur vliegen, trainingspotjes spelen.

Een belangrijke reden is terug te vinden op de borstkassen van Chelsea-verdediger John Terry, Liverpool-spits Luís Suárez en Theo Walcott van Arsenal. Daar pronken respectievelijk de logo’s van de Koreaanse technologiefabrikant Samsung, de Britse Standard Chartered Bank en vliegtuigmaatschappij Emirates uit Dubai. Eén blik op de tienduizenden fans in stadion Gelora Bung Karno maakt duidelijk dat deze bedrijven grote mogelijkheden zien in Indonesië. Mannen dragen dure mobieltjes met een koord om hun nek. Ze maken foto’s met grote spiegelreflexcamera’s. En buiten het hek staat een eindeloze rij scooters die de fans na afloop naar huis vervoert. Indonesië groeit hard en een steeds groter deel van de bevolking heeft meer te besteden.

De oefenwedstrijd van Chelsea is het bewijs van de koopkracht van de Indonesische middenklasse en elite. De goedkoopste kaartjes kostten 100.000 roepia (7 euro) en de duurste 1,5 miljoen (110 euro). De entreebewijzen voor Sektor 12 gingen voor 750.000 roepiah van de hand en het vak zat donderdagavond ramvol.

Samsung wil meer smartphones, koelkasten en wasmachines verkopen in Indonesië. Luchtvaartmaatschappij Emirates vliegt drie keer per met Boeings 777 van Jakarta naar Dubai. Emirates wil dat graag onder de aandacht brengen om te zorgen dat Indonesiërs voor Emirates kiezen als ze naar het Midden-Oosten gaan, op bedevaart of om te werken. Een betere manier om voor volle vliegtuigen te zorgen is in dit voetbalgekke land nauwelijks denkbaar.

De Britse bank Standard Chartered is in de negentiende eeuw groot geworden door zich te vestigen in de kolonies. Nog steeds is de bank erg gericht op Azië en de sector is hier volop in ontwikkeling. Slechts 30 procent van de bevolking heeft een bankrekening. Maar door de groeiende economie – vorig jaar ruim 6 procent – wordt de bevolking rijker en neemt de vraag naar gelddiensten toe. Steeds meer Indonesiërs willen hun geld op de bank zetten of een huis financieren met een hypotheek.

Toch gaan de oefentrips van Chelsea, Arsenal en Liverpool naar de andere kant van de wereld om meer dan alleen geld. De Engelse clubs komen in contact met een trouwe supportersschare. De Facebookpagina van Chelsea heeft 300.000 fans uit Jakarta. Geen stad ter wereld heeft meer inwoners die via Facebook de Londense club steunen, zo maakte Chelsea donderdag bekend.

De loyale fans waren teleurgesteld dat Lampard uiteindelijk niet speelde. Maar na de wedstrijd weten Indonesische Chelsea-fans in elk geval dat de Londense club over een lichting heel jonge spelers beschikt die, althans tegen de Indonesische All-Stars, prachtig kunnen voetballen.

Zo was er de 5-0, een geplaatst schot van Bertrand Traoré, een zeventienjarige middenvelder uit Burkino Faso die op een studentenvisum in Engeland verblijft. En er was de basisplaats voor Marco van Ginkel, de 20-jarige Nederlander die begin deze maand overstapte van Vitesse. Indonesische fans zagen hoe hij een fraai pass met zijn hak gaf, een keer snel en hard op doel schoot en als het spel stil lag voortdurend gecoacht werd door ervaren rot Terry. Na de Aziëtour – Chelsea deed eerder deze maand Bangkok en Kuala Lumpur aan – zijn ook de jongste Chelsea-spelers geliefde en bekende namen.

Halverwege de tweede helft spraken de zeventigduizend toeschouwers hun goedkeuring uit. Een minuut lang klonk het van alle kanten: „José Mourinho, José Mourinho.” De Portugese trainer, bijgenaamd The Special One, bleef onverstoord, in polo en trainingsbroek, op de bank zitten. Zoals een banier het verwoordde: „Welcome Back the Happy One.”