Koning Filip was zo fijn om naar te kijken

Het jaarlijkse theaterfestival de Parade trekt weer door Nederland en was afgelopen week in Utrecht. Als dominee Gremdaat treedt theatermaker Paul Haenen voor het tweede jaar op. Het was warm, heel warm. „Wat als er iemand flauwvalt? Wat als ik flauwval?”

Foto’s Olivier Middendorp

Vrijdag, 19 juli

Gisteravond teruggekomen uit Frankrijk en deze morgen de kranten en post van de afgelopen week doorgenomen. Ja, en voorbereiden op morgen, mijn optreden op de Parade in Utrecht. Op deze zonnige middag in Hilversum bij mijn broer Tom en schoonzus Charo op bezoek geweest. In de tuin prettig praten en drinken. Over papa, mama, het leven en werk. Tom is operazanger en zingt op zijn 69ste nog met veel enthousiasme bij de Nederlandse Opera. Afgelopen mei nog in Der Meistersinger van Richard Wagner. Als ik in de zaal zit, en hem op het toneel bezig zie, ontroert mij dat steeds weer. Toen ik veertien jaar was, schreef ik een stuk over hem in mijn dagboek. Ik was bij zijn eerste optreden in het openbaar, hij was toen zestien. Dat was op de Ivo School en ik vond, schreef ik in mijn dagboek, dat er een toekomst voor hem openlag. Mooi dat hij nog steeds optreedt en eigenlijk de langstlopende Nederlandse operazanger geworden is.

’s Avonds komt Dammie, mijn vriend, thuis. Hij is een dag langer bij een vriendin in Toulon gebleven.

Zaterdag

Na de Parade in Rotterdam en Den Haag sta ik nu vier dagen in Utrecht. Vorig jaar heb ik het, als dominee Gremdaat, geopend en werd ik eigenlijk voor het eerst geconfronteerd met de Parade. Ik verbaasde me erover hoe gezellig en ontspannen alles was. Had altijd het idee dat het camp en melig was. Maar niks van dat al. Vrolijke en geïnteresseerde mensen die zin hebben om verschillende theateractiviteiten te zien. En daarnaast lekker drinken, eten en praten. Dus toen organisator Ray van Santen vorig jaar vroeg of ik dit jaar een serie voorstellingen wilde geven zei ik meteen ja. Het was wel wennen, want je speelt vier half- uurvoorstellingen per avond.

Als we aankomen in Utrecht hebben onze technici Leffert en Ben alles alweer voor elkaar. Het licht hangt, het geluid doet het en zij zijn, zoals gewoonlijk, in een opperbeste stemming. Met hen trekken we al jaren door het land met onze tourneevoorstelling. We zijn inmiddels een vriendengroep en misschien dat ik me daardoor steeds meer ontspannen voel op het toneel. Het zal ook met de leeftijd en instelling te maken hebben; het gevoel dat je weinig te verliezen hebt. En het geluk dat ik al die jaren met vriend Dammie aan mijn zijde op het toneel staat.

Zondag

Vanmorgen gekeken naar de kroning van prins Filip van België. Wat een mooie en rustige gebeurtenis en wat beheerst in beeld gebracht. Geen tweesecondenschakelingen en zinloos duikende en stijgende camera’s, maar alles rustig, doelgericht en geïnteresseerd in beeld. Ik denk dat de Belgische televisie stukken moderner is dan de vaak zo hysterische Nederlandse. Ik vond koning Albert en koning Filip ook zo fijn om naar te kijken. Vriendelijk maar ook prettig afstandelijk. Als je niet van het volk bent moet je je ook niet volks gaan gedragen.

Om drie uur met de trein naar Utrecht. De trein rijdt dit weekend, wegens werkzaamheden, via Hilversum naar Utrecht. In plaats van 23 minuten doet hij er nu 53 minuten over. Vanaf station Utrecht Centraal is het vijf minuten lopen naar het Parade-terrein. Het is buiten al warm maar binnen in onze tent moet het ongeveer 40 graden zijn. Moeten we de deuren openzetten? Wordt het nog veel warmer als er 180 mensen zitten? En als er iemand flauw valt, wat dan? En als ik zelf flauwval?

Eigenlijk verloopt de voorstelling vrij normaal en aan het eind van de avond besef ik dat je ook met 40 graden op kunt treden en dat het publiek rustig blijft zitten.

Met de trein weer terug naar huis. Door de vertraging komen we na een uur ’s nachts op CS Amsterdam en moeten we ons met honderden mensen door één uitgangpoortje aan de Oostkant naar buiten wurmen. De winkels in het station zijn dan nog open, haast niemand weet dat precies om 01.00 uur de rolluiken van alle uitgangen op één na, als een soort guillotine naar beneden gaan. Waarom wordt het niet omgeroepen?

Maandag

Het is net zo warm als gisteren maar wel wat stiller op de Parade. Gelukkig is de eerste voorstelling van vanavond niet uitverkocht, waardoor het publiek wat ruim kan gaan zitten. In de loop van de avond wordt het drukker, minder warm en onze zaal weer stampvol. Het bevalt me prima zo, steeds andere aanvangstijden, steeds ander weer maar ook steeds de gezelligheid tussen de voorstellingen. Wel uniek dat er zo’n sympathiek theaterfestival bestaat en dat de organisatie alles op rolletjes laat verlopen.

Dinsdag

We zijn alweer gewend aan de hittegolf en het publiek ook. Het is drukker op het terrein dan gisteren. En overal weer jong en oud aan het eten, slenteren, drinken en vooral genieten. Ben wel opgelucht, na de laatste voorstelling, dat het er weer even opzit.

Aan het einde van de zestien voorstellingen in Utrecht, 2.500 bezoekers, besef je én dat er een ‘nieuw’ publiek op je afkomt én dat de voorstelling ook wel ’s niet opgepakt had kunnen worden. En wat smaakt het eerste biertje na een zweetavond toch lekker!

Woensdag

Vroeg op en met de Thalys naar Frankrijk. Ik vind het altijd een feest om met die hogesnelheidstrein naar Parijs of Avignon te rijden. Ik boek altijd via de website van de Franse Spoorwegen, want dan kun je je plaats zelf bepalen. Ik vind een ‘club duo’ leuk, tegenover elkaar met een tafeltje ertussen. Na Schiphol krijgen we ontbijt en genieten Dammie en ik, op deze vrije dag, van het uitzicht. Op hoge snelheid dwars door het Hollandse landschap en vooral als de trein over de Moerdijkbrug rijdt, is het zicht spectaculair. Mooi dat we in elk geval één hogesnelheidstraject hebben. Ben benieuwd wanneer de plannen voor de Zuiderzeelijn, de hsl tussen Amsterdam en Groningen, weer uit de kast gehaald worden. Ik heb het idee dat de overheid meer van auto’s houdt dan van treinen. Bij sommige journalisten, als ze het kinderachtige woord ‘flitstrein’ gebruiken heb ik dat ook. Een speelgoedtrein noem je een flitstrein maar een volwassen, mooi gestroomlijnde trein, heet TGV, ICE, AVE of HST. Een krant die het over flitstrein heeft, wordt gesteund door de autolobby.

Aan het eind van de middag aangekomen bij ons huis in Frankrijk worden we hartelijk ontvangen door Gonny en Maarten.

Voor het slapen gaan nog even op teletekst kijken en daar lees je dan van de treinramp in Spanje. Machinist rijdt met 180 kilometer in plaats van 80 door een scherpe bocht. Raar dat hij niet door een computer gecorrigeerd werd. Met de Franse TGV is in dertig jaar nog geen enkel ernstig ongeluk gebeurd.

Donderdag 25 juli

Vandaag een lui dagje. Toch ook wel weer fijn als het 38 graden is dat je niet op hoeft te treden. Eten bij Merel en praten over hitte, treinen en de Parade. Heb veel zin om vanaf 10 augustus in Amsterdam ook andere voorstellingen te zien en ontspannen over het terrein te slenteren.