Journaliste lost de misdaad liever op

Iben Hjejle doet haar best in de titelrol van Dicte.

Dicte, seizoen 1 Tien afleveringen van 50 minuten € 26,99 (Verschijnt op 30 juli)

Door de dragende rol van een alleenstaande, onafhankelijke vrouw roept de Deense dramaserie Dicte de vergelijking op met de succesverhalen van The Killing en Borgen. Maar dat is een vergelijking die de kijker van dit nieuwe Deense tv-product alleen maar in de weg zit. De bekoring en betovering van de befaamde voorgangers wordt niet bereikt, maar Dicte heeft voldoende kwaliteiten, en actrice Iben Hjejle doet haar best in de titelrol.

Ze speelt Dicte Svendsen, die journalistiek bedrijft op een weinig geloofwaardige manier. Na haar scheiding verhuist ze naar havenstad Arhus, op Jutland, de op een na grootste stad van het land, en gaat ze werken bij een lokale krant. Bij haar onderzoek richt ze zich niet op het krijgen van nieuws, maar op het zelf oplossen van misdaden. Ze helpt de politie of werkt de politie tegen: wat haar zo uitkomt. Daarbij neemt ze onwaarschijnlijke risico’s. En ze heeft ze de neiging om in haar vurige wens de slachtoffers van misdaden te helpen collega’s te offeren.

Dat haar emoties haar geregeld te veel worden, heeft een duidelijke achtergrond. Bij het begin van de serie zien we hoe ze als minderjarige een kind baart dat haar wordt afgenomen. Het leidt tot een breuk met haar streng gelovige ouders, die haar niet willen zeggen waar het kind is gebleven. Deze voorgeschiedenis is een taai verdriet dat ze meetorst en dat haar soms overvalt.

Maar hoewel Arhus haar geboortestad is, en haar ouders weer dichtbij zijn, blijft dit een zijlijn, die alleen via haar verkramptheid en obsessie met kinderen met het heden is verbonden, niet door nieuwe verwikkelingen. Dat is een gemiste kans. Zeker omdat al haar zaken kwesties met kinderen zijn, zoals een baby die in een mandje wordt gevonden, een baby die wordt ontvoerd en vrouwen die worden gedwongen draagmoeder te zijn en dan het leven laten bij de geboorte.

De opbouw van de serie is strak en afgepast. Elk van die kwesties wordt verteld in twee afleveringen. Dicte is ook een boekenverfilming, van vijf misdaadboeken van de Deense Elsebeth Egholm.

Egholm gaf Dicte ook een privéleven mee, dat wringt op een alledaagse manier. Ze heeft een tienerdochter die pubert en een ex-echtgenoot die haar achterna is verhuisd om mee te dealen. Tot opmerkelijke perikelen leidt dat niet. De dochter klaagt bijvoorbeeld dat haar nieuwe klasgenoten alleen over handbal praten en zelfbruinende crème gebruiken. Haar moeder sust dat het goed komt.

Dat is het met Dicte: een degelijke serie, maar niet scherp en origineel genoeg. Gaandeweg gaat dat trekken, en rijst de vraag hoeveel tijd je aan Dicte Svendsen wilt spenderen.