Infaam

Vijftien jaar na de Festina-Tour van 1998 komt de Franse senaatscommissie met een lijvig rapport over de toen in het peloton heersende epoplaag. Vijftien jaar na dato! De nu in opspraak geraakte renners zijn intussen een nieuw leven begonnen, sommigen zijn opa geworden, anderen zitten in de begeleiding van jonge renners of rentenieren.

De renners ontlopen hun straf door verjaring. Toch vallen er slachtoffers. Jeroen Blijlevens is ontslagen als ploegleider bij Belkin. Abraham Olana is uit de organisatie van de Vuelta gewipt. Stuart O’Grady is zijn zitje in de atletencommissie van het Australisch olympisch comité kwijt.

Brood- en prestigeroof.

In een normale rechtsstaat is het onbestaanbaar dat burgers nog gesanctioneerd worden vijftien jaar na de feiten. Ook nog zonder proces. Infamer kun je het niet bedenken. De Franse senaat had er geen moeite mee. In Nederland is de houdbaarheidsdatum die op bloeddorst staat ook schimmig. Althans, de dopingperikelen van de veteranen Zoetemelk, Rooks en Theunisse worden nu ook weer gretig opgerakeld.

Levenslange inquisitielust.

Jerommeke Blijlevens is door Belkin buiten gezwierd omdat hij gelogen heeft over zijn dopinggebruik. Een half jaar geleden had hij zich op vragen van zijn ploeg clean verklaard. Hij vreesde voor zijn lot als ploegleider. Die leugen is nu cash verrekend: ontslag.

Zijn tijdgenoot, ook sprinter, Tom Steels was eveneens aangemerkt als verdachte op de dopinglijst van de Franse senatoren. Steels is ploegleider bij Omega Pharma-QuickStep. Ploegmanager Patrick Lefevere wuift de verdachtmaking weg. Hij zegt lachend onvoorwaardelijk achter Tom te staan.

Cultuurverschil in de Lage Landen.

De leugen is het wezen zelf van de wielersport. Dus Blijlevens wordt wel heel zwaar gesanctioneerd voor zijn loopje met de waarheid. De grote Eddy Merckx heeft tot de dag van vandaag volgehouden dat hij nooit doping heeft gebruikt. Hij is alleen een paar keer geflikt. Wie zich in zijn laatste jaar als renner nog zijn Pompidoukop herinnert, heeft de ravage van overmatig testosteron en andere snoepjes van het gezicht zien druipen. Steven Rooks heeft ook zijn hele carrière gelogen over medische begeleiding.

Zij zijn nog steeds gerespecteerde burgers.

Sprinters, type Blijlevens en Abdoesjaparov, zijn vaak wat dommig. Zeker geen diplomaten: erop en erover. Lichtjes misvormd door de opgezweepte bravoure. Dan lieg je wat sneller over een scheve schaats.

De politiek schuimt altijd de gunstige winden af voor een statement. Vandaag is de strijd tegen doping in het wielrennen zeer in de mode. Wat er in het voetbal gebeurt, is niet de zorg van Franse senatoren. Zinedine Zidane is bij Juventus ongehinderd, zonder vervelende vragen, kunnen uitdijen tot kleerkast met spierbundels voor een half elftal.

Ook zo typisch: over wereldkampioen pakker Richard Virenque heeft de Franse senaat niets te melden. Ze branden de vingers niet aan de chouchou van het volk. Tijdens de honderdste 100ste Tour werd Virenque postergewijs opgevoerd als legende van het Franse cyclisme. Geen woord over zijn dopingverleden.

De jacht op gepensioneerde dopinggebruikers is zinloos tijdverlies. Het zijn de renners en de begeleiders van nu die dicht op de huid moeten worden gezeten. Wel in een rechtspraak die ook de menselijke maat in het oog houdt. Met de oprichting van willekeurige schandpalen voor oude knarren keert de zuiverheid in het wielrennen niet terug. Het is aan de nieuwe generatie om schoon schip te maken. Commentaren van dikbuikige senatoren zijn daarbij niet nodig.

Zij zijn gespecialiseerd in foie gras du Perigord, niet in epo. Ze zouden bij god niet weten wie nu Bau is en wie Lau. Koen de Kort? Nooit van gehoord, natuurlijk.