Recensie The Wolverine

Regie: James Mangold. Met: Hugh Jackman. In: 101 bioscopen.

Hollywood-films worden steeds vaker gemaakt met één oog op de Aziatische markt. Daar zijn nog veel groeimogelijkheden voor Hollywood. The Wolverine 3D lijkt dat te illustreren. Neem een universele superheld als de wolfman met zijn bionische skelet, messcherpe klauwen en zelfhelende vermogens. Bouw het stripverhaal over zijn oorlogsverleden rond de atoombom op Nagasaki nog wat uit. Geef hem schuldige nachtmerries over de dood van mede-X-Men Jean Grey (zodat Famke Janssen als spook nog een filmoptreden heeft). En voorzie hem van een reden om terug te gaan naar Japan. De confrontaties met ninja’s en vechtscènes op een van die supersnelle ‘kogeltreinen’ zijn dan scenariotechnisch een invuloefening, en worden voorbeeldig uitgevoerd. The Wolverine 3D is een stuk interessanter dan voorganger X-Men Origins: Wolverine (2009), omdat hij net als de huidige Batman en Superman een sombere tobber met een midlifecrisis mag zijn. Zo zien wij superhelden tegenwoordig het liefst: spierbundels met een frons. De grootste winst is dat we nu weten dat er een nieuwe X-Men- film in de maak is. Daarvoor moet je wel tot de credits blijven zitten.