Superheld Wolverine in nieuwe film moeilijk te weerstaan, maar ook iets té gewoon

Het heeft zo’n vier jaar geduurd sinds de eerste plannen en we zijn zo’n 125 miljoen dollar verder, maar stripheld Wolverine is vandaag dan eindelijk te zien in een vervolg op X-Men Origins: Wolverine. De superheldenblockbuster The Wolverine met Hugh Jackman bevalt in ieder geval beter dan de eerste solopoging in 2009: een recensieoverzicht. Allereerst

Hugh Jackman als superheld Wolverine in de nieuwe film The Wolverine Foto AP/ Twentieth Century Fox

Het heeft zo’n vier jaar geduurd sinds de eerste plannen en we zijn zo’n 125 miljoen dollar verder, maar stripheld Wolverine is vandaag dan eindelijk te zien in een vervolg op X-Men Origins: Wolverine. De superheldenblockbuster The Wolverine met Hugh Jackman bevalt in ieder geval beter dan de eerste solopoging in 2009: een recensieoverzicht.

Allereerst in het kort het verhaal: Wolverine (mutant, dierlijke krachten, kan zichzelf helen, wordt ontiegelijk oud) worstelt met de dood van zijn geliefde. Door een mysterieuze vrouw wordt hij naar Japan gelokt om haar baas te helpen. Die baas blijkt een man te zijn die Logan (Wolverines gangbare naam) in de Tweede Wereldoorlog had gered. Binnen afzienbare tijd zit hij midden in een Japanse familievete en heeft hij problemen met de Japanse maffia. Tot overmaat van ramp raakt hij een deel van zijn gaven kwijt.

Trailer:

Bekende regisseur, minder bekende cast

Naast de bekende Jackman in de rol van superheld, bestaat de cast voornamelijk uit voor de meesten onbekende Japanse acteurs en actrices. We noemen een Tao Okomato, Rila Fukushima en Hiroyuki Sanada. De regisseur is dan wel weer een grote naam, dat is James Mangold, bekend van 3:10 to Yuma en Johnny Cash-film Walk The Line. De eerste werd genomineerd voor twee Oscars, de laatste voor vijf, waarvan er een werd gewonnen.

Mangold was niet de eerste keuze om de film te regisseren. Het oorspronkelijke plan was dat Darren Aronofsky (Black Swan, Requiem for a Dream, The Wrestler) dat zou doen. Hij besloot er toch van af te zien, omdat het zou betekenen dat hij een jaar van huis zou zijn. Zo lang wilde hij niet weg zijn van zijn familie. Guillermo del Toro (Pan’s Labyrinth, Hellboy) toonde daarna nog interesse, maar ook hij zag het niet zitten: twee à drie jaar werken aan de film was hem te veel.

Algemeen oordeel is gemengd

Dan de recensies. Op verzamelwebsite Rotten Tomatoes, op filmgebied wellicht de bekendste, staat de film momenteel op 69 procent ‘fresh’. Dat betekent niet meer dan dat 69 procent van de recensenten de film in ieder geval een voldoende heeft gegeven. Ter vergelijking: de vorige solofilm van de superheld kreeg slechts de goedkeuring van 38 procent. De samenvatting die de site geeft over de recensies luidt:

“Although its final act succumbs to the usual cartoonish antics, The Wolverine is one superhero movie that manages to stay true to the comics while keeping casual viewers entertained.”

Op die andere bekende verzamelsite, Metacritic, komt de film voorlopig uit op een genormaliseerde score van 54 uit 100, wat bestempeld wordt als ‘mixed’. Maar dit is pas na 20 recensies. Op Rotten Tomatoes zijn er inmiddels 71 recensies geteld.

Bekijk een interview met hoofdrolspeler Hugh Jackman:

NRC: de spierbundel met een frons

Dana Linssen schrijft in haar recensie van de film in NRC Handelsblad van gisteren (drie ballen) dat de film een stuk interessanter is dan voorvanger X-Men Origins: Wolverine, omdat de superheld in een soort midlifecrisis verkeert:

“Zo zien wij onze superhelden tegenwoordig het liefst: spierbundels met een frons. De grootste winst is dat we nu weten dat er weer een nieuwe X-Men-film in de maak is. Daarvoor moet je wel tot de credits blijven zitten.”

Moeilijk te weerstaan met zijn pulp-achtige script…

Entertainmentwebsite The A.V. Club is positief over de film. Zo opent de recensie al met “now here’s a comic book movie”. De film krijgt een ‘B’ (7,5-8)

“In a summer that’s delivered one overstuffed Phase Two sequel and a bloated reboot designed to establish a whole new universe of interconnected franchises, The Wolverine has a self-contained efficiency that’s hard to resist.”

De site vraagt zich wel af wat een “visionair” als de eerdergenoemde Aronofsky met de film had kunnen doen, maar:

“But it would be foolish to undervalue a superhero film that feels so untethered, so free of the duties of franchise-building. Blessedly, The Wolverine is not a preview for next summer’s X-Men movie—that is, of course, until the obligatory preview for next summer’s X-Men movie. These days, being completely self-contained is a luxury comic-book movies rarely possess.

Ook tijdschrift Variety is onder de indruk. The Wolverine wijkt “verrassend” en “vermakelijk” af van de gebaande X-Men-paden, ondanks de clichématige dialogen. De film krijgt een 8.

The Wolverine boasts one of the best pulp-inspired scripts yet. It’s still full of corny dialogue…but there’s a genuine elegance to the way it establishes Logan’s tortured condition and slowly brings the character around to recovering his heroic potential, methodically setting up and paying off ideas as it unfolds.”

Regisseur Mangold krijgt de voornaamste kritiek van het tijdschrift:

“Compared with other directors — namely Nolan, Bryan Singer and Matthew Vaughn — who have elevated the genre by bringing aspects of their own style to the table, Mangold’s approach is clean and correct, but does nothing to advance the overall state of comicbook movies, owing largely to how heavily he borrows from other helmers.”

Achter de schermen bij de film:

..maar ook een superheld die gewoon wil zijn. Iets té gewoon

Het Parool noemt Wolverine in de nieuwe film “een kneusje” zonder zijn superkrachten (twee sterren):

“Het ‘meer mens, minder monster’ had een aardige film kunnen opleveren, maar Mangold verliest zich te veel in Japanse bijzaken en slaagt er ook niet in de ontknoping van het spektakel te voorzien dat van een Marvelfilm mag worden verwacht.”

Britse krant The Guardian is minder te spreken over de film (twee ballen). De actie is “saai” en “vlak”:

“The flat hammerblows of The Wolverine bear little relation to the zing and pop of Matthew Vaughn’s colourful treatment. Inconsistency is inevitable in a world that’s constantly being dug up and done over, but it leaves us no time to fall in love with anything being flung at us. Heroes wander in, heroes wander out. Wolverine – the indestrucible centrepiece of the buffet’s spread – isn’t waning, but our interest is. Here a superhero strives to be ordinary. As Marvel continues to claw the character’s mystique away, he’s starting to get his wish.”

Film.com is nog wat negatiever en noemt de film “dolend op zoek naar iets dat lijkt op emotionele diepgang”. The Wolverine krijgt een 3,1. Het eerste deel is nog goed, maar dan gaat “zonder reden” helemaal mis:

“A ‘hero’ used to be a hero because he or she challenged our idea of the norm. In the modern superhero narrative, this is no longer the case. They all have a little something for everyone, and a lot of nothing for all. Need a bland romantic lead? Never fear, ‘The Wolverine’ has you covered. How about some pointless action beats? Oh yeah, look no further.”