Puntjes

Ze werkt op de afdeling Communicatie, de verwarde Cavia. Feuilleton over haar leven en lotgevallen.

Bijna iedereen was met vakantie, dus de verwarde cavia zat ongegeneerd niks te doen op de afdeling Communicatie. Ze checkte haar mail. Geen mail van Steven. Ook geen sms trouwens. Ze hadden de ochtend heel gezellig afgerond. Hij had haar gezoend. Maar dat was wel alweer een week geleden. Zelf had ze nog een sms gestuurd met de tekst: „Was leuk, x C.” Daar kreeg ze een smiley op terug en dat was dat.

Erna kwam binnen. „Jezus, wat is het warm. Waarom gaan mensen naar een Grieks eiland als je ook hier op een stoffige afdeling kunt zitten?” Cavia glimlachte. Erna was iets beter te harden als er verder niemand bij was, en los daarvan was ze Stevens zus.

Rond het middaguuur hoorde ze een ‘ping’ van een e-mail. Cavia keek verheugd op. Maar het bleek de ping van Erna’s computer. Kort daarop hoorde ze Erna grinniken. „Hilarisch”, zei ze zachtjes. En toen harder, tegen Cavia: „Mijn broer. Die mailt. Die komt vanavond eten en neemt z’n ex mee. Of nee, niet z’n ex dus, want nu is ze weer z’n vriendin. Die mensen geven het begrip knipperlichtrelatie weer een nieuwe dimensie.”

„Bedoel je Steven?”, vroeg Cavia, hopend dat het niet zo was. „Ja, ken je hem? O ja, natuurlijk, hij was ook op die borrel vorige week. Ja, Steven.” En dan kan nu de grond onder mijn voeten vandaan zakken, dacht Cavia.

Toen dat goed en wel was gebeurd, stuurde ze een pinnige sms aan Steven: „Gefeliciteerd met dat het weer aan is met je ex.” De houterige formulering kon haar niet schelen. Er kwam snel een sms terug: „Sorry... Ik ben heel vaag in die dingen maar daar moeten anderen niet de dupe van worden... Nogmaals sorry...”

Maar goed dat ik niet van mensen hou die te veel puntjes gebruiken, dacht Cavia.