Een in het cattuccino kattencafé

Gek op koffie én op katten? Dan is Le café des chats perfect Het is een koffiehuis in Parijs waar je altijd even een poes kunt aaien Het concept was al populair in Japan en verovert nu Europa

Ik heb al meer dan vijfhonderd sollicitatiebrieven ontvangen”, vertelt Margaux Gandelon (26). „Een staflid bij een IT-bedrijf schreef me dat hij genoegen zal nemen met een minimumloon, omdat hij werken in het kattencafé beschouwt als een manier om zijn leven te veranderen.” De Française is vrolijk: ze drinkt koffie op weg naar de tweede bezichtiging van ‘de perfecte locatie’ voor Le café des chats, een koffiehuis dat ze onder meer dankzij crowdfunding eind september kan openen. „Ruim, rustig, met veel licht en in het hartje van Parijs.” Tijdens het praten probeert ze haar jack russell, die ongegeneerd zijn neus in de handtassen van omringende dames steekt, onder controle te houden. Tevergeefs. „Hij wordt de enige hond tussen alle katten.”

Kattencafés zijn al langer populair in Azië – alleen in Tokio zijn er al honderd, weet Gandelon. Het zijn plekken waar stedelingen koffie of thee drinken terwijl ze vrij rondlopende katten aaien en knuffelen. Het eerste kattencafé opende in 1998 in Taiwan, maar rond de eeuwwisseling werd het concept immens populair in Japan. „Veel huiseigenaars staan daar niet toe dat een huurder huisdieren neemt”, vertelt de Française. De voorbije jaren ging ook de Europese horeca ‘aan de kat’. Afgelopen jaar openden er kattencafés in Wenen, Boedapest en Sint-Petersburg. Binnenkort dus Parijs, en ook Londen krijgt er een.

„Iedereen die ooit een kat heeft gehad, weet dat ze voor rust zorgen”, vertelt Gandelon. „Het komt door de onverstoorbaarheid en elegantie die ze uitstralen.” Meer dan honden, die zich echt aan mensen hechten doen katten hun eigen ding, wat hen volgens de Française geschikter maakt als cafébewoners. Maar ze verwijst ook naar la ronron thérapie: al sinds de jaren vijftig bestaan er studies die claimen dat katten en hun gespin een heilzaam effect hebben op het gemoed van de mens. „En”, voegt ze toe, „de trillingen die ontstaan bij het spinnen hebben dezelfde frequentie als trillingen die worden gebruikt bij de behandeling van sportblessures en artrose.”

In Parijs wordt het Aziatische concept ‘verwesterd’. Zo zullen er in Gandelons café maar een tiental katten rondlopen. „In Japan worden er soms vijftig katten op zestig vierkante meter gehouden en betaal je per uur om tijd door te brengen met de dieren. De katten krijgen er kalmeringsmiddelen en bezoekers mogen hen met kip of tonijn naar zich toe lokken.” In Le café des chats is het niet de bedoeling dat je betaalt ‘voor de kat’. Je bestelt een consumptie en de kat die mogelijk op je schoot kruipt, is een surplus. Ook mag je de dieren niet voeden. Gandelon: „Ze wonen echt in het café, dag en nacht, en krijgen van ons alle noodzakelijke verzorging.”

Het gaat Gandelon om meer dan de kat. „We willen een huiselijke sfeer creëren, met vintage loungezetels en zonder luide muziek.” Ook zal er geen ‘professionele’ bediening in haar café werken. „In Parijs staat horecapersoneel onder enorme druk. De bediening is meestal bot.” Bij Gandelon moet ook het personeel genieten van de nabijheid van de katten, en zal niemand kwade blikken werpen als je twee uur doet over één warme chocomelk. „Ons doel is niet om winst te maken.”

Over de hygiëne maakt ze zich geen zorgen. „Veel mensen vertelden me dat de combinatie van dieren en voedsel verboden is.” De voormalig rechtenstudente nam daarom contact op met het ministerie van Landbouw en hoorde dat het, mits ze zich houdt aan bepaalde regels, is toegestaan. Zo mogen de dieren de keuken niet in. „Maar bezoekers van dit café hebben er natuurlijk geen probleem mee dat de dieren, na de hygiënische bereiding van het voedsel, in de buurt van hun eten komen. Af en toe een kattenhaar tegenkomen vinden ze niet erg.”