Bokser die doodde – en van mannen hield

In 1962 sloeg Emile Griffith een bokser knock-out die nooit meer wakker werd. En in een macho-omgeving viel hij ook nog eens op mannen.

Emile Griffith Foto AP

De omschrijving die Norman Mailer gaf van de fatale klappen die Emile Griffith bij het wereldtitelgevecht in het weltergewicht tegen Benny Kid Paret uitdeelde, laat niets aan de verbeelding over. De schrijver vergeleek de rechterhand van zijn landgenoot met een honkbalknuppel die een pompoen aan stukken slaat.

Het gevecht was live op tv en Griffiths coach telde tijdens herhalingen zeventien stoten in vijf seconden op het hoofd van de Cubaan. Na een van de meest dramatische gevechten in het boksen werd Griffith tot winnaar uitgeroepen. Hij had zijn titel heroverd op Paret, die buiten bewustzijn de ring werd uitgedragen en tien dagen later overleed. Er werd een verbod op boksen overwogen en NBC zond geen boksen meer uit.

Ferdie Pacheco, die faam verwierf als lijfarts van Muhammad Ali, was er die 24ste maart 1962 bij in boksmekka Madison Square Garden in New York. In zijn boek Blood in my Coffee (2005) wijst hij er op dat Paret nog geen vier maanden voor het gevecht tegen Griffith een pijnlijke nederlaag leed tegen wereldkampioen middengewicht Gene Fullmer. Die had de lichtere Paret „tot pulp” geslagen. Z’n hersenen waren rijp om te exploderen, aldus Pacheco.

De scheidsrechter had volgens Pacheco nooit het gevecht mogen leiden. Benny Goldstein was weliswaar „the best in the business”, hij zou nog niet voldoende hersteld zijn van een zware hartaanval. Toen Paret in de twaalfde ronde in een hoek van de ring tussen de touwen lag en geen kant op kon, had Griffith alle gelegenheid op hem in te beuken. Goldstein was niet in staat de aanvaller weg te halen bij de weerloze Paret. Al voordat het gevecht werd gestopt, bewoog de Cubaan niet meer.

In zijn biografie (Nine… Ten.. And Out! – De twee werelden van Emile Griffith, 2008) vertelde Griffith dat het hem pijn deed dat hij nooit zijn excuses had kunnen aanbieden aan de Parets weduwe. „Maar ze weet dat het net zo goed andersom had kunnen zijn. It’s a rough business. Wij zijn geen bankiers of kantoorklerken.”

Bij de weging had Griffith zijn tegenstander al willen aanvliegen, omdat Paret hem een maricón had genoemd, een nicht. Het was een publiek geheim dat Griffith homoseksueel was. Zijn huwelijk met een vrouw werd als een toneelstukje gezien. Later gaf hij toe dat hij ook op mannen viel; een schokkende bekentenis in een supermacho-omgeving. de bokswereld herinnert zich Griffith als een groot kampioen (ook in het middengewicht) bewonderd om zijn snelle stoten en mooie stijl.

„Ik heb iemand gedood en ben er niet voor in de cel beland”, zei hij in 2005. „Toch heb ik bijna m’n hele leven in een gevangenis geleefd. Ik won zes wereldtitels; mijn leven had een mooie droom moeten zijn, maar voor een deel was het een nachtmerrie.” Het betekende veel voor hem dat hij later Parets (volwassen) zoon kon omhelzen. Die vergaf hem.

Dinsdag overleed Emile Griffith, aan nierfalen en dementie. Het geld dat hij met boksen had verdiend en zijn geheugen, schreef Richard Goldstein in The New York Times, waren toen al lang verdwenen.