Porno maken zonder camera

Na 200 hardvochtige pornofilms wilde Sasha Grey (25) wat anders Ze schreef ‘Het Juliette-genootschap‘ Auteur Thomas Blondeau skypete met de eroticaschrijfster

‘Natuurlijk heb ik veel uit mijn pornocarrière geput voor dit boek”, zegt Sasha Grey (25) over haar net in het Nederlands verschenen erotische roman Het Juliette-genootschap. Daarin verlegt filmstudente Catherine haar erogene grenzen na het zien van Luis Buñuels Belle de jour.

Maar de ex-pornoster, filmactrice, fotografe, muzikante en allround cultureel icoon doelt niet op orgieën of extreme hulpstukken. „Nee, het gaat om karakterontwikkeling”, zegt Grey. „Door mijn werk in de industrie heb ik rond kunnen reizen om pornosterren maar ook kunstenaars en musici te ontmoeten die dezelfde taal spreken als ik. Maar natuurlijk, veel seksscènes, ooit ontsproten aan mijn fantasie, heb ik al kunnen uitleven als actrice.”

Toen de Vijftig Tinten-trilogie de boekenwereld domineerde, dachten sommigen dat het ‘Grey’ in de titel op haar sloeg. Haar agent zag potentieel in die vergissing maar Grey hield de boot aanvankelijk af. Tot ze besloot om „weer porno te maken, maar dan zonder camera”. Uitgevers reageerden gretig.

„Ik wilde dat mijn hoofdpersonage naast haar seksuele uitspattingen een normale relatie had. Ja, ze doet van alles erbij waardoor ze haar liefde op het spel zet. Maar het was duidelijk voor mij dat Catherine en haar geliefde samen zouden blijven.”

Catherine komt inderdaad niet aan haar trekken binnen haar relatie en zoekt het daarom buitenshuis om uiteindelijk geïntroduceerd te worden in een erotomaan geheim genootschap – de referenties naar Kubricks Eyes Wide Shut zijn nooit veraf.

Is dat niet vergelijkbaar met hoe monogamen hun toevlucht zoeken tot porno of Vijftig Tinten-fantasieën als het libido van hun partner niet synchroon loopt? „Zeker. Het is niet altijd even makkelijk om je seksleven nog spannend te houden na tien jaar. Mensen moeten zich daarom ook niet ongemakkelijk of bedreigd voelen als hun partner porno kijkt. Het is fantasie. Niets anders dan even wegzwijmelen bij Johnny Depp.”

Wat vindt ze van de bedenksels die E.L. James voorschotelde? „Ik heb alleen het eerste deel gelezen. Het is niet mijn stijl. Ik waardeer het feit dat vrouwen door haar de gelegenheid hebben gekregen om een discussie te voeren over bondage, sadisme en masochisme. Maar het is een heel traditioneel verhaal: vrouw onderwerpt zich aan man. Daarom vond ik het belangrijk dat mijn hoofdpersonage niet op zoek was naar Mr Right.”

Dirtiest girl in the world

Wie Grey ervan verdenkt te profiteren van de trilogietirannie, moet even pas op de plaats maken. Al eerder heeft ze lucratieve verzoeken om een autobiografie afgewezen. Het was een goede cash cow geweest, want haar pad naar de roem spreekt tot de verbeelding. In 2006 was ze een katholiek opgevoede serveerster in een steakrestaurant. Nauwelijks drie jaar later werd Grey door het Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone tot the dirtiest girl in the world gekroond. Ze kreeg die titel niet omdat ze pas achttien was toen ze in de porno-industrie aan de slag ging. En ook niet omdat ze in die periode in gemiddeld twee films per week acteerde. Piepjonge en overijverige starlets zijn geen zeldzaamheid in Los Angeles.

Door haar masochistische inborst was Grey aangetrokken tot het ruigere werk – boeien, zwepen, klemmen, zestien mannen tegelijk bevredigen – maar in het bondage- en fetisjsubgenre zijn daar ook meer gegadigden voor te vinden. Nee, Grey viel op omdat ze een jonge vrouw was die onuitputtelijk om een pijnlijke en grove behandeling bleef vragen, nou ja, schreeuwen eerder. Daardoor werden zelfs de meest geharde tegenspelers zichtbaar uit hun lood geslagen. „Daar genoot ik van, ik wilde wat opschudding veroorzaken, een reactie ontlokken. Ook de mannelijke acteurs worden op den duur routineus in dit vak. Ik maakte hen onzeker. Grappig wel.”

Ongeschoren schaamstreek

Pornografie wordt vaak genoeg – terecht – van vrouwonvriendelijkheid beschuldigd. Grey’s speelstijl, een imponerende, bevreemdende combinatie van zelfvernedering en doortastendheid, keerde het sjabloon van ‘man gebruikt vrouw ter bevrediging’ binnenstebuiten. Voor haar dan ook geen traditionele vampattributen zoals platinablond haar, gargantueske borsten en roofdiernagels. Ze koestert haar bleke teint, gothic make-up en ongeschoren schaamstreek.

Sinds ze in 2011 uit de business stapte, is haar faam alleen maar toegenomen. Had zij tien jaar geleden als ex-pornoster geaccepteerd kunnen worden in de Amerikaanse popcultuur? En bijvoorbeeld kunnen samenwerken met een Oscar-winnende regisseur als Steven Soderbergh (Ocean’s Eleven, Traffic)?

„Absoluut niet. Het internet is mijn gereedschap geweest. Ik heb altijd websites en sociale media zoals MySpace gebruikt om mezelf te zijn buiten mijn pornowerk om. Dat leidde tot artikelen en tv-aandacht, nauwelijks vijf maanden nadat ik naar LA verhuisd was. Ik was mezelf en dat werd het product.”

De vlotte toegang tot porno via datzelfde internet baart velen ook de nodige zorgen. „Het grootste probleem met porno is dat we er zo bang voor zijn dat we er niet eens met onze kinderen over praten. Ja, misschien dat sommige jongens opgroeien met het idee dat een meisje meteen opgewonden is als je je lul in haar steekt. Maar ze moeten leren het onderscheid te maken tussen fictie en werkelijkheid. Geile jochies zijn misschien niet het gemakkelijkst aan te spreken publiek, maar hierover zwijgen is geen optie.”

In haar dankwoord draagt ze het boek op aan „alle vrouwen en mannen zoals ik, die eerst alleen literatuur en film als uitlaatklep hadden om zich op hun gemak te voelen met hun seksualiteit”. Het is een thema dat Grey vaak herhaalt in interviews: seksueel ondernemende vrouwen, zeker die met kinky voorkeuren, hebben geen positieve voorbeelden. „Amerika is een hypocriet land. Mijn moeder zei dat seks alleen binnen het huwelijk kon. Mijn vader en broer zeiden dat ik geen man kon geloven, want die zeiden alleen dat ze van me hielden om in mijn broekje te raken. Ik voelde me dan ook heel ongemakkelijk toen ik seksueel actief werd.”

Markies de Sades 120 Dagen van Sodom bracht daar verandering in. „Ik las het toen ik zestien was en het blies me omver. Hoewel de fantasieën daarin veel verder gingen dan de mijne, gaven ze me het gevoel dat ik me niet hoefde te schamen voor wat ik me verbeeldde.” Dus de moraalpredikers hebben gelijk? Literatuur corrumpeert. Ze lacht: „En daar is helemaal niets verkeerd mee.”

Het Juliette-genootschap, Sasha Grey, Prometheus, 270 pgs., €15,-