Leine & Roebana: Next

Ook eigentijdse dans past binnen het Paradeprogramma, en dat is te prijzen, maar het pakt niet altijd even goed uit. Leine & Roebana maakte een verkorte Paradeversie van hun voorstelling Next (2012), en die ingreep blijft helaas niet zonder gevolgen. Een breakdance op Brels Madeleine, een ontroerende groepschoreografie, een extatische emancipatierite op teksten van Nina Hagen; het lijkt een willekeurige aaneenschakeling van scènes, met als enige rode draad de, niet altijd even meeslepende, zang van Matthias Kadar. Next kent ijzersterke momenten, zoals wanneer danser Uri Eugenio een wankele, valse versie zingt van Bill Withers’ Ain’t no sunshine, of hoe Heather Ware zich tijdens haar bevrijdingsdans vol overgave letterlijk in het zweet werkt. Maar even zoveel scènes ontberen pointe of impact, wellicht omdat de grotere context ontbreekt. Soms lijkt Next opzettelijk ontoegankelijk, of te gezocht-artistiek. Wel is het mooi om te zien hoe welwillend ook zo’n soort voorstelling wordt ontvangen door het tikje aangeschoten, goedgeluimde Paradepubliek.

24, 25/7, Utrecht, daarna Amsterdam.